Kalinowo

Nowe życie Kaliny

2011-01-23T13:23:00.000-08:00

Kalina się przenosi na nowy blog. Dlaczego? Przeczytajcie ...

http://jarzyny.blogspot.com/

Piosenki z dzwoneczkami, stroiki i śmiech

2010-12-22T02:32:00.000-08:00

Wczoraj produkowaliśmy rodzinnie stroiki wigilijne. Z Dużym, jego młodzieżowym towarzystwem, kotem, łypiącym leniwie spod kominka, z wieczorem za oknami i krasawicą choinką w corocznym kątku.
Uwielbiam te dzwonienie, które zaczyna się w mojej głowie już z pierwszymi płatkami śniegu, a potem rośnie i wędruje po domu, wychodzi kominem, dosiada sań i pędzi przez zaśnieżone, kalinowe lasy, ku łypiącemu szelmowsko ksieżycowi.

Róża przekwita i minie,
Pójdź, pokłońmy się Dziecinie.

Czytam znowu Królową Śniegu. Kupiłam Małemu kołysanki Turnaua i Magdy Umer, a sama sobie słucham. Prosze, oto stroiki, bałagan przedświąteczny i śmiech.

Duży i choinka

Elfy, pomagające majstrować stroiki.

W tle przedświąteczny chaos kalinowego salonu. A niech tam :)

Chaos, choinki i przedświąteczne porządki.

2010-12-15T02:56:00.000-08:00

Przedświątecznie.Na początku był chaos, a potem Święta.
Zmieniamy kuchnię, mąż zrobił śliczne meble, zrobię wam zdjęcie jak posprzątam. Kupiłam tapetę do przedpokoju i nie mogę się doczekac, by ją położyć.
Nieustannie negocjuję z mężową mamą, która domaga się wstrzemięźliwości do świat. Wstrzemięźliwości w porządkach. Znaczy, porządkować można, ale finał ma być w Święŧa. Przed samą Wigilią zmieni się pościel, zawiesi nowe firanki, wypucuje filiżankom brzuchy w serwantkach.. Coś, co dla naszych dzieci jest zabawnym dziwactwem Babci, dla niej jest ceremoniałem.

Zawsze tak robili. Moja mama i babcia tak robiła. Wszyscy tak robili.

Zdejmowało się kapy, narzuty, pościel. Pamiętam to drżenie, gdy wsuwałam się w wykrochmaloną, śliską i zimną pościel w wigilijną noc. Wszystko było inne. Kto dzisiaj krochmali?

Należało wyjąć wszystko z regałów, wytrzec półki i poustawiac na nowo. Krochmaliło się serwetki, mieszczańskie, szydełkowane lub te wytworniejsze, z haftem richelieu.Czyściło się wszystkie zakamarki. Ustawialo buty, słoiki, filiżanki. Cały dom ogarniał chaos, kończący się wielkim diminuendo przed samą wigilią. W tym dniu się ubierało choinkę, żadne tam trzy tygodnie wcześniej i żadną sztuczną, z lasu musiała być, ojciec jechał do lasu, potem mąż....W chaosie ucierania sernika w makutrze, maku, smażenia ryby, wieszania firanek, wjeżdżała ONA do domu, kolczasta, kłująca, pachnąca jak wszechświat, jak metafizyka, cudowna, z lodem na gałązkach, tajającym w krople, jak diamenty.Wszystko na raz.
Choinka stawała w przynależnym jej kącie, kuchnia wracała do ucierania i szorowania, ojciec umocowywał drzewko, pod wycieraczkę wkładał gałązki choiny, a chaos powoli przemieszczał się w formę bardziej zorganizowaną, dążąc nieubłaganie do wigilii....

Wigilii, której już nie ma.
Nie ma Taty, nie ma takich wigilii, nie ma tego ucierania, sprzątania, wszystkiego tego nie ma już, synu mój, Lemuelu.

A przecież jest we mnie ten chaotyczny chochlik, domaga się spiętrzenia bałaganu, peryhellium grozy, finału wielkiego zamieszania, cudownej ekspiacji potem...

Więc będę tapetować, malować, czyścić, szorować, ucierać, przyciągniemy choinkę, by w końcu siąść tam, z kotem na kolanach, patrzeć na nią, patzreć na wyszorowane brzuchy lśniących garów w kuchni, patrzeć na równe rzędy butów w szafie, wypastowanych jak żołnierze armii Cesarza Józefa...i CZUĆ. Czuć szczęście.
Jeszcze to umiem.Mimo wszystko :)

Kocham bohaterów

2010-12-02T12:27:00.000-08:00

Tak, widziałam bohatera!

Dwa dni temu, na trasie do Ełku. Ha, niemożliwe, mówicie?
No to posłuchajcie.

Śnieg, pierwszy atak zimy, mróz. Przepychamy się samochodem do Moniek na koncert. Koszmarny korek, tiry stoją, nie mogą wjechać pod górkę, jeden pas całkiem przyblokowany, policji zero.Z lewej strony poprzecznie do zaśnieżonego , zrytego kołami ulicopodobnego czegoś, po czym jedziemy, wjeżdżają non stop nowe tiry, jeden za drugim, my stoimy, za nami kilka kilometrów wyjeżdżających z miasta obywateli, zdesperowanych..kto by z tirem się kopał po oponach....

Nagle z tyłu, z wizgiem opon wyjeżdża czarna terenówka z napędem na cztery koła, szaleńczo skręca w prawo, wymija wszystkie stojące auta, po trawniku, między słupkami- wyprzedza- i staje BOKIEM, w poprzek drogi, blokując wszystkie tiry. Nie wierzymy własnym oczom. Teraz to tiry stoją...nasz pas rusza..terenówka stoi, czarny Zorro, bohater na smolistym rumaku, z lśniącym mieczem w dłoni....ludzie biją mu brawo przez okna...trąbią triumfalnie....

Zdążyliśmy na koncert.
Dzięki niemu.Kocham bohaterów!

Baśnie są bardziej niż prawdziwe: nie dlatego, iż mówią nam, że istnieją smoki, ale że uświadamiają, iż smoki można pokonać.

Nieustępliwy pytacz.

2010-11-19T06:50:00.000-08:00

Wracaliśmy ze Średnim ze szkoły.
Stała trasa, tak zwanym Wietnamem- czyli łąkami, przez strumyk, potem Gnilicą, za biblioteką i remizą strażacką.
Jesień spakowała walizki i stoi na peronie z napisem: listopad. Zaraz nadjedzie pociąg "Zima" i skończą się tarantele liści, deszczowe piosenki i porywisty wiatr, co wlecze chmury za brzuchy.Średni ma wiele pytań i spraw.
Jak zawsze.

Sposoby rozmnażania się ptaków, bójka w szkole, manekin na lekcji przyrody, co miał plastikowe wnętrzności, bolący brzuch, co to znaczy "indygo", dlaczego jemioła zajmuje dzrewa, skoro jeśli drzewo uschnie, to jemioła też umrze, a czemu ona nie myśli, a jak ona się rozmnaża?

Więc wyjaśniam mu cierpliwie, że jemioła ma takie jagódki, ptaki jedzą je, w żołądkach enzymy naruszają nasionko, ptak robi, to co robią ptaki, czyli defekuje na gałązki, jemioła wrasta wtedy...

- A skąd się wzięła jemioła?- pyta.
- Z tych białych jagódek, czyli nasionek.- odpowiadam, znużona. Miałam 8 lekcji i dyżur cały dzień, jestem wyżęta z energii.
- Ale skąd się wzięła pierwsza jagódka?

Tak, Średni jest nieustępliwym pytaczem.Zagoniłby w kozi róg każdego prawnika.

11 listopada. Lwów.

2010-11-11T02:40:00.000-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=dFt1J4pXR54&feature=share

Adam Zagajewski - "Jechać do Lwowa"

Rodzicom

Jechać do Lwowa. Z którego dworca jechać
do Lwowa, jeżeli nie we śnie, o świcie,
gdy rosa na walizkach i właśnie rodzą się
ekspresy i torpedy. Nagle wyjechać do
Lwowa, w środku nocy, w dzień, we wrześniu
lub w marcu. Jeżeli Lwów istnieje, pod
pokrowcami granic i nie tylko w moim
nowym paszporcie, jeżeli proporce drzew
jesiony i topole wciąż oddychają głośno
jak Indianie a strumienie bełkocą w swoim
ciemnym esperanto a zaskrońce jak miękki
znak w języku rosyjskim znikają wśród
traw. Spakować się i wyjechać, zupełnie
bez pożegnań, w południe, zniknąć
tak jak mdlały panny. I łopiany, zielona
armia łopianów, a pod nimi, pod parasolami
weneckiej kawiarni, ślimaki rozmawiają
o wieczności. Lecz katedra wznosi się,
pamiętasz, tak pionowo, tak pionowo
jak niedziela i serwetki białe i wiadro
pełne malin stojące na podłodze i moje
pragnienie, którego jeszcze nie było,
tylko ogrody chwasty i bursztyn
czereśni i Fredro nieprzyzwoity.
Zawsze było za dużo Lwowa, nikt nie umiał
zrozumieć wszystkich dzielnic, usłyszeć
szeptu każdego kamienia, spalonego przez
słońce, cerkiew w nocy milczała zupełnie
inaczej niż katedra, Jezuici chrzcili
rośliny, liść po liściu, lecz one rosły,
rosły bez pamięci, a radość kryła się
wszędzie, w korytarzach i młynkach do
kawy, które obracały się same, w niebieskich
imbrykach i w krochmalu, który był pierwszym
formalistą, w kroplach deszczu i w kolcach
róż. Pod oknem żółkły zamarznięte forsycje.
Dzwony biły i drżało powietrze, kornety
zakonnic jak szkunery płynęły pod
teatrem, świata było tak wiele, że musiał
bisować nieskończoną ilość razy,
publiczność szalała i nie chciała
opuszczać sali. Moje ciotki jeszcze
nie wiedziały, że je kiedyś wskrzeszę
i żyły tak ufnie i tak pojedynczo,
służące biegły po świeżą śmietanę,
czyste i wyprasowane, w domach trochę
złości i wielka nadzieja. Brzozowski
przyjechał na wykłady jeden z moich
wujów pisał poemat pod tytułem Czemu,
ofiarowany wszechmogącemu i było za dużo
Lwowa, nie mieścił się w naczyniu,
rozsadzał szklanki, wylewał się ze
stawów, jezior, dymił ze wszystkich
kominów, zamieniał się w ogień i w burzę,
śmiał się błyskawicami, pokorniał,
wracał do domu, czytał Nowy Testament,
spał na tapczanie pod huculskim kilimem,
było za dużo Lwowa a teraz nie ma
go wcale, rósł niepowstrzymanie a nożyce
cięły, zimni ogrodnicy jak zawsze
w maju bez litości bez miłości
ach poczekajcie aż przyjdzie ciepły
czerwiec i miękkie paprocie, bezkresne
pole lata czyli rzeczywistości.
Lecz nożyce cięły, wzdłuż linii i poprzez
włókna, krawcy, ogrodnicy i cenzorzy
cięli ciało i wieńce, sekatory niezmordowanie
pracowały, jak w dziecinnej wycinance
gdzie trzeba wystrzyc łabędzia lub sarnę.
Nożyczki, scyzoryki i żyletki drapały
cięły i skracały pulchne sukienki
prałatów i placów i kamienic, drzewa
padały bezgłośnie jak w dżungli
i katedra drżała i żegnano się o poranku
bez chustek i bez łez, takie suche
wargi, nigdy cię nie zobaczę, tyle śmierci
czeka na ciebie, dlaczego każde miasto
musi stać się Jerozolimą i każdy
człowiek Żydem i teraz tylko w pośpiechu
pakować się, zawsze, codziennie
i jechać bez tchu, jechać do Lwowa, przecież
istnieje, spokojny i czysty jak
brzoskwinia. Lwów jest wszędzie.

Róża Pamięci

2010-10-20T04:54:00.000-07:00

W środę 13 października miała miejsce promocja nowego tomiku wierszy Kaliny :) Tomik nosi tytuł " Róża pamięci".

Piękne skrzypcowe i wiolonczelowe aranżacje przygotowała Agnieszka, Kornelia i Ewa..Dziękuję Wam ogromnie, dziewczyny :)

Spotkanie prowadził Dominik Sołowiej z tv Białystok...

A podśpiewywały w chórkach dziewczyny z mojego zespołu teatralnego, a jako męski rodzynek- Duży :)
A tu link do filmiku i kilku zdjęć z powtórki występu.

http://narew.home.pl/portal/content/view/662/106/

W żółtych płomieniach liści

2010-09-29T01:25:00.000-07:00

Nadejszła wiekopomna chwila i trzeba było wykopać warzywa z ogrodu. Samemu nudno i długo, dzionek byl sloneczny, to zmontowaliśmy brygadę rodzinna i wyruszyliśmy na ogrody. Ogrody są wielkie, długaśne, po sąsiedzku wykopywali sąsiedzi, cieplutko bylo, a dzieciaki miały frajdę...no, może poza Średnim, który sceptycznie przyjmował nasze zachwyty nad rolą wspólnoty rodzinnej w wykopywaniu marchwi.

- Pamiętaj, jak rodzina w zgodzie działa, to dojdzie do czegoś.- uczył Średniaka Mąż- Zgoda wszystko buduje, niezgoda rujnuje!
- Nie wszystko.- Średni był nieubłagany i zasępiony- Dróg nie wybuduje....

Uśmieliśmy się z niego, po podłapał niedawną rozmowę w samochodzie na temat autostrad i dróg w naszym pieknym kraju..
No, ale tak to kopaliśmy, popatrzcie.

Tu część naszej brygady...

Tu działali sąsiedzi...

Przerwa na jabłka. Bardzo pyszne.

Średni usadawia się, aby obcinać nać z marchwi. Sprawdzał 3 stołki, który wygodniejszy...

A tutaj Kalina Koszykarka.

I nasze łupy, czyli owoc długiej pracy: od siania wiosną, po letnie pielenie i w końcu wrześniowe wykopki...

Pięknie było. A zapytacie- gdzie jest Duży? Duży miał inną robotę. Rąbał drzewo. Przed zimą trzeba było pociąć, porąbać i ziweźć suchą brzozę, to działka naszego silnego faceta.

Oj..lekko nie było... :)

No a po robocie wracaliśmy do domu obok naszego lasu. Nie mogłam się oprzeć,żeby nie sfotografować cudowności; kolory jak z piosenki Łucji Prus i Skaldów. W żółtych płomieniach liści...brzoza dopala się ślicznie.

A w lesie były rydze....

No to na deser piosenka Leszka Długosza, o dniu w kolorze śliwkowym.

http://www.youtube.com/watch?v=QWyycFrrWcU&feature=related

Niedzielny spacer i dużo kota

2010-09-19T06:49:00.000-07:00

Brzozy zrobiły zmasowany atak liściowy na trawnik, a dąb- na taras. Wstajemy rano w lisciach. Mamy plantacje liści, baśniowe, jak z lasu Lothlorien. :) A w ogóle to dzisiaj, przy okazji słonecznej niedzieli poszliśmy śledzić jesień, z Małym, Mężem i Panem Kotem.
Trzeba było zatrzymywać się co krok, żeby dokładnie obejrzeć wszystkie piękności wrześniowe. Onętki i róże, najpierw.

Mały obwąchał onętki, kot też, więc "w las ruszyli Litwini."
Mamy ten las zaraz za siatką, sami go sadziliśmy, z dumą odkryliśmy pierwsze maślaki i muchomory! Drzewa już wyższe od nas, kot wziął las w posiadanie, wszystkie zapachy, trawy i tęsknoty leśne. Prowadził nas jak wytrawny traper, my za nim...

Jak się wsunęło nos w trawę, to się znalazła gąsienica i zaba:) Mały był zachwycony, Kot też:)

Wracamy, Panie Kocie!

Fotografowałam kolory. Nie mogę się nadziwić jesiennej harmonii odcieni, wszystko idealnie pasuje, te rembrandtowskie, caravaggiowe brązy, zielenie, rudości, mroki, nasycone aksamity i plusze mchu, cudowne.

W ogrodzie też mnóstwo do zobaczenia. Uwielbiam cynkowane wiadra, a juz jesienią szczególnie, jak się chmury w nich przeglądają bokiem, jak nadąsane madamy...

Pan Kot znowu znalazł miejsce do włażenia.

Ostatnie hortensje, w ostatnim sennym kontredansie...

Na przekór wrześniowi zakwitł rozmaryn.

Bylice posiwiały, jesienne staruszki...i wrzos panoszy się, król września, udzielny władca sennego królestwa.

Grzyby, dębowe liście, urodziny

2010-09-15T10:27:00.000-07:00

Dzisiaj był grzybowy dzień.
Obdarowani olbrzymią ilością dorodnych prawdziwków, podgrzybków i maślaków- ślimaków zasiedliśmy całą rodzinką do skrobania..czyszczenia..uch.
Wszyscy lubią jeść grzyby, ale nie wszyscy- a raczej mało kto- lubi skrobanie.

Ale nec Hercules contra plures, więc grzyb nie straszny, skoro zaczaił się na niego nawet Średniak, który miał dzisiaj urodziny.
- To już lekka przesada, obierać grzyby w urodziny..- marudził.
Ale trudno, jak wszyscy to wszyscy i Babcia też:)

Średni skończył 10 lat:) Piękny wiek.Ale nadal został największą marudą w domu.

Mężowa mama, i mężowa siostra, na tydzień wpadła z Edynburga, prosto na grzyby...Coś jest w tych śliskich, chłodnych grzybach, że tak kuszą. Zrobiłam dzisiaj sos z borowików. Nieziemski.

Nawet kot pomagał po kociemu , czyli śpiąc na fotelu obok i łypiąc na nas bursztynowym okiem. Udekorowaliśmy go dębowymi liśćmi, nie ruszył się, leń...

Musiałam go trochę poddusić, w końcu koty sa od mruczenia, nie tylko spania.

No a potem świeżutki, upieczony chlebek..i kiszone ogórki z dębowymi liścmi do tego. Pozdrawiam jesiennie!

Leśna i wrzosowa

2010-09-08T04:40:00.000-07:00

Korzystając z cudnej pogody wymknęłam się rowerem do lasu, w teorii znaleźć grzyby, w praktyce udalo mi się tylko wrzosy, mrowisko no i zdjęć porobiłam.

Nie umiem zbierać grzybów, no nie umiem i już. Tato zawsze potrafił, całe kosze nosił, a ja z dumą zdobyłam robaczywego maślaka.

Oto nasz las w całej krasie.

Publikuj posta

Czego lato nie wiedziało

2010-09-08T02:46:00.000-07:00

Uff, jakoś obrobiłam się z grubsza z planami wynikowymi i ogólnym chaosem, który nastąpił po końcu świata...to jest wakacji.

Oto pamiatkowe, traumatyczne zdjęcie, wychodzimy z chłopakami na uroczysty początek roku szkolnego, 1 września.

Jest wrzesień, wstajemy o 6 rano, jemy śniadanie w letniej kuchni, do której trzeba przebiec zimne, rześkie 20 metrów z domu, co rano jest nie lada wyczynem, szczególnie dla mnie, zmarźlaka. Nadal trwa remont kuchni, mam nadzieję,że dostanę ją- moją upragnioną, waniliową- we wrześniu.I będzie poranna , zielona herbata i cieplutkie bułeczki przy moim ulubionym oknie z widokiem na brzozy.
Na brzozach jest rudawo i złoto, choć to tylko pikowanie na zielonym jedwabiu. Ale to już jesień galopuje na rudym koniu.Mirabelki obrodziły...całe drzewa stoją w złocistych lampionach.

Dżemy się robią i soki...a połowa się rozdaje ludziom, upojny urodzaj.
Lato nie wiedziało o tym, jak piękna ta złocista inkrustacja, ten jesienny haft, który potem zastąpi bezlistne złoto jałowców. Lato nie znało też dalii i georginii, purpurowych, natrzęsionych rosą- moje ulubione jesienne kwiaty, później zastąpią je chryzantemy o zapachu apteki, ale cii, to smutek..odgońmy smutek chryzantem i listopada i wspomnien po kochanych, którzy stali się snem.
Jest wrzesień i babielato na malinach, na fasoli, na słonecznikach, na winogronach.

Są wrzosy- jak będzie ciepło, w sobotę zrobię wyprawę i przydźwigam bukiety w wiklinowych koszach, jak co roku.
Lato nic nie wiedziało o wrzosach- to inna baśń, mglista, leśna, pachnąca gorzkawą wonią mchu i mokrych traw.
Wszystko nabiera ostrych konturów, jak rysy staruszki.

Byłam dzisiaj u Babci, siedziała ze mną w kuchni, w swoim ulubionym brązowym szlafroku, na to wełniana kamizelka, na glowie chustka w malowane, odpustowe róże, na nogach filcowe kapcie..zimno jej, nawet w domu. To ten sam chłód, który nadchodzi- jesienny, przeczucie utraty.
Jak się uświadomi tę nieuchronność, że czas zrobi z nami, co zechce, to się pełniej żyje. Każdy dzień smakuje: wrzosami, deszczowymi malinami, ostatkiem ciepła, pergaminową, kochaną ręką drobnej staruszki, która w oczach ma już to, o czym nie wiedziało lato młodości...

Piekę dzisiaj drożdżowe bułeczki ze śliwkami, już są śliwki, fioletowe, nasycone, z mgiełką nalotu, siwego, podszytego srebrem. Rozpływają się w ustach...
18 jadę do Warszawy, doktoranci naszego zakładu organizują spacer po mieście śladami Ludwika Licińskiego, Janusza Korczaka i Artura Oppmana. O 13 zbiórka pod pomnikiem Kopernika- zapraszam:)

Duży brał udział jako szczudlarz w przedstawieniu w Teatrze Arkadia, obfotografowałam go, dumna,że się nie wywalił, kompromitując rodzinę.

Pierwszy z prawej, naturalnie.

Wklejam też zagubione z lata zdjecia z wizyty wujka Maćka z ciocią Irenką i Monisią- Podlasie wita Sandomierszczyznę:D

Rodzice nie podkopujcie:) Czyli pocieszny świat.

2010-09-01T10:58:00.000-07:00

'Rodzice, nie podkopujcie !'

Wiersz Ogdena Nasha

Przypuszczam, że dzieci instalatorów wiedzą więcej o instalatorstwie niż sami instalatorzy, a dzieci spawaczy więcej o spawaniu niż sami spawacze,

A to dlatego, że dzieci zawsze wiedzą wszystko lepiej od starszych, ja tylko stwierdzam fakt, ja nie krzyczę.

Dziecko już się niczego nie musi uczyć jak wszyscy starzy,

Dziecko wie, że lód nie ziębi, a ogień nie parzy.

Dziecko wie, że można czytać po ciemku ile się tylko chce i oczom nic się nie stanie,

Wie, że można stanąć sobie na oparciu krzesła i krzesło się nie przewróci i ręki się nie złamie.

Wie, że pierwszego dnia od razu można leżeć sześć godzin na słońcu i nie dostanie się porażenia,

Wie, że można chodzić po rżysku bez najmniejszego wrażenia,

Wie, że nie potrzebuje płaszcza nieprzemakalnego na deszcz ani kaloszy na błoto,

Wie, jak się prowadzi łódź żaglową nie wsiadając nigdy wcześniej w to to,

Umie wskazać zwycięzcę, ale zawsze po zawodach, a nigdy przed zawodami,

I wie, że nie zepsuje sobie apetytu jedząc na kwadrans przed obiadem trzy tabliczki czekolady z orzechami.

Poza tym większość dzieci jest zdania,

Że tylko inni przeziębiają się siedząc w przeciągu w mokrych ubraniach.

A psychologom tymczasem pieniądz z nieba leci
Za książki, w których piszą, że rodzice nie powinni za nić w świecie podkopywać pewności siebie u swych dzieci.

Tym przepociesznym wierszem witamy nowy rok szkolny!!
W strugach deszczu znowu się zaczęło, pojechaliśmy do szkoły, o tak, i teraz przez 10 miesięcy będę was raczyc opowieściami ze szkolnych ławek i zza biurka:)
Żeby za bardzo nie cierpieć, najadłam się wczoraj czekolady i słuchałam WYŁĄCZNIE wesołej muzyki, a dzisiaj oglądałam do bólu brzucha Jasia Fasolę i norweski zespół taneczny Frikkar.
Bardzo proszę, oto kalinoterapia dla was.
Najpierw- piosenka o pociesznym świecie.

http://www.youtube.com/watch?v=oVNBcEygJ5E&a=4oVf-d_DwKChgd2nAGjb5N5T13q3UfrI&playnext=2

Teraz trochę Hiacynty Bucket :)

http://www.youtube.com/watch?v=t0dn2FeFaSU

I na koniec Dezorientacja Kota.
http://www.youtube.com/watch?v=N--vSC9YSXU&feature=related

Mnie poprawiło humor, a wam? :)

Wakacyjna Księga Radości- Wrocław, czekolada i sierpniowe ostatki

2010-08-31T02:05:00.000-07:00

Kalina z mężem pojechała zwiedzać Wrocław. Wstyd mi, pierwszy raz w życiu byłam w tym pięknym mieście. Urokliwe jak rzadko.Od nas jest to prawie 400 km, wyprawa nie byle jaka. Zostawiliśmy chłopaków z meżową mamą i wybraliśmy się do miasta krasnali i czekolady.

Krasnale- o co pytałam tubylca zaprzyjaźnionego, co nas oprowadzał, czyli Aldiego, - nie są związane z jakąś tubylczą legendą. Nie było Krasnalej Jamy, ani krasnalki, co nie chciała Niemca. Małe stworki są pocieszne i fotografowałam je z zapałem.

Ten siedzi za kratkami na ulicy Więziennej.

Te udawały Atlasów. Były jeszcze inne, całe stada krasnali. Podobała mi się patyna na nich, takie niebieskawe kożuszki:)Po mieście oprowadzali nas znajomi, do których tutaj macham: Aldi, Lu i Lucy.

Tutaj sobie odpoczywamy przy fontannie i gołębiach.Maleńka Łusia dzielnie towarzyszyła mamie.

Ach, lody na rynku...boskie.Skuszą każdego.

Potem powędrowaliśmy do kultowego miejsca czekoladoholików, czyli smakowitego raju. Urzekły mnie optymistyczne hasła reklamowe, część sobie obfotografowałam. W dobie anorektyczek i czekoladofobów brzmiały mi w uszach słodką melodią puchatkowego dzieciństwa...

Gdy smutek cię dopada, najlepsza czekolada!

Czekoladowa kostka i będziesz radosna!

Nie samą czekoladą Kalina żyje, podreptaliśmy zwiedzać. Aldi, ścisłowiec jeden, nie miał pojęcia z którego wieku jest jaki zabytek, próbowaliśmy uzupełniać wiedze na tablicach okołozabytkowych, ale stwierdzam,że Białystok jest sto razy lepiej zaopatrzony w informację turystyczną. No wklejam, co udało nam się zobaczyć, choć niekoniecznie zgłębić, doczytałam sobie w internecie.

Katedra św. Jana Chrzciciela.

W 1244 roku, z inicjatywy biskupa Tomasza I, zaczęła się (od części wschodniej) budowa gotyckiej katedry, częściowo na wzór opactw cysterskich. W wieku XIV powstaje część zachodnia katedry - nawa główna i zakrystia.W kolejnym wieku postawiono kaplice boczne i wieżę północno-zachodnią z hełmem.

Przepiękne kolory kamienic, to się nazywa chyba róż pompejański, ciepły, brzoskwiniowy kolor odchodzącego lata.Piękne fasady kamieniczek, kartusze herbowe, wykuszowe okienka.

Idziemy na kłódkowy most zakochanych.

No nie miałam kłódki przy sobie..byśmy powiesili.

No i trzeba było coś zjeść, to część naszej zwiedzającej brygady w miłej włoskiej knajpce An Andrea. Makaron z kurkami i sosem śmietanowym był pyszny,

Dzionek zakończyliśmy koncertem Dona Pottera, na który się tam właściwie wybraliśmy.

Załączam piosenkę Dona, który już na zawsze będzie mi się kojarzyć z Wrocławiem. Ahoj!

http://www.youtube.com/watch?v=ydwy2pRNGjU

Wakacyjna Księga Radości- jezioro.

2010-08-17T09:34:00.000-07:00

Wybraliśmy się nad jezioro Tobołowo, odwieźć na obóż Dużego. Na miejscu okazało się,że Średni też postanowił zostać.
Jezioro cudne, popatrzcie.

Tutaj Średniak i Mały zażywają kąpieli z tatą.

W miłym cieniu...prawie jak u Kochanowskiego. Gościu siądź pod mym liściem. :)
Ja i teściowa :)

Teraz my z Miłym...

A na koniec Tata i Syn

Romantyczne piosenki na sierpniową niedzielę:)

2010-08-08T08:40:00.000-07:00

Dzisiaj słucham piosenek.
Znalazłam takie cudo.

http://www.youtube.com/watch?v=GdN2JcHwars&feature=related

Litewskie, 1967 rok. Dziewczyna jest piękna, śpiewa z uczuciem, a jej oczy..o tych oczach można poemat.
Gorące popołudnie, świerszcze, więdną mi rabaty.Dzieci jedzą arbuza a ja słucham, wzruszam się..
Teraz nasz polski Piotr Szczepanik.

http://www.youtube.com/watch?v=0NIBAiIzRWM&feature=related

I Łucja Prus ze Skaaldami.

http://www.youtube.com/watch?v=FpFlvLsudyE

I Grechuta, jaki on piękny był....

http://www.youtube.com/watch?v=8lL7aBs6ucA&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=P6K1VvYtC2I&feature=related

Wakacyjna Księga Radości- młynek zbożowy, dużo marchwi i floksy na ogrodzie

2010-08-05T09:28:00.000-07:00

Sierpień, sierpień!
A my zakupiliśmy młynek zbożowy, aby mieć własną mąkę. Dzisiaj kalinowy mąż kupił woreczek pszenicy na giełdzie i w wielkim skupieniu odbył się Rytuał Mielenia. Już sie piecze chleb na nowej mące, a wkrótce wyrosną bułeczki drożdżowe, naturalnie pełnoziarniste :)

A oto zakupione cudo w całej okazałości.

Działa prosto, nawet ja rozumiem- wsypiesz z góry ziarenka, dołem leci mąka, śrobą się reguluje czy bardziej grubomielona, czy bardziej delikatna i drobna.

Jesteśmy szczęsliwi! Jako że małżonek od listopada nie je mięska, a my też mamy bardziej zbilansowane jedzonko, przyda nam się pełnoziarnista mąka ogromnie. Będą makarony, kasze, placuszki i chleb!
A teraz odsłona druga- nasze ogrody. Mężowa mama je posadziła, pieliła i tak oto się uhodowały.
Zagony marchwi...( wśród marchwi rozanielony mąż). Marchew nam jest niezbędna, bo codziennie wyciskamy soki , przerywa się ją koszykami i mamy zdrowe picie, w sam raz na upały.

A tutaj przepiękne floksy i reszta ogrodowego dobytku, ogórki( pycha!) i inne dobro.
Oraz założycielka ogrodów w pełnej krasie.

A tu pisząca te słowa złapana w chwili pielenia....

..i cała ( bez Dużego, który pstrykał) rodzinka przed domkiem.

Lipcowe ostatki

2010-07-30T06:31:00.000-07:00

Trzeba się śpieszyć, lipiec się kończy. Zakwitły dalie, zrudziały trawy, od Hanki są zimne poranki, a niebo nabiera głębokich tonów, już sierpniowego szafiru.
Poszliśmy z Małym na łąki, w trawach połazić.

W trawach jak to w trawach, świerszcze i bajki, przy okazji wzięliśmy " Stalowego Szczura" Harrisona, coby go do biblioteki odnieść, Harrisona lubię, wprowadza mnie w miły nastrój ze studenckich czasów, gdy podkochiwałam się w rozmaitych Arsenach Lupinach, Indianach Jonesach i takich tam.
Mały zdobywał świat, a raczej oznajmiał swoje panowanie.
To moje!
Ja tu król!

Jakżeśmy wracali, postanowiłam,że niedługo wieczór tealightowy zrobimy na tarasie, z jarzębiną i daliami. Pora pożegnać lipiec.
A tu nasz domek, jeszcze lipcowy.

Pomidorki i poezja

2010-07-29T06:35:00.000-07:00

Pomidorki mi w folii dojrzały.
O dziwo, są słodkie, smak zupełnie inny niż w sklepie- bez nawozów, na własnej wodzie ze studni, pachną nieziemsko. Ciekawe, kiedyś nie lubiłam pomidorów, a teraz bym tylko niuchała z nosem przy ziemi. Zapach liści uwielbiam, niezwykły, taki pomidorowy. No nic tak nie pachnie, a ponieważ między pomidorami bazylię zasadziłam, to mam duet obłędnych aromatów.

Porobiłam im zdjecia na rozmaitych etapach stawania się ślicznym, dojrzałym pomidorkiem i teraz rozklejam sie, jak nad fotografiami niemowląt na kocykach. Ach, jak pięknie coś samemu wyhodować, Jak to dobrze na ego robi,że coś żywego nam wyszło i ładnego.

Póki zacznie się śpiewać " Adio, pomidory", to jeszcze niech trwa cudowne, pomidorkowe lenistwo. Usmażymy je z cebulką...do tego papryka, czosnek, na to świeże jajka...dużo koperku, bazylia na koniec...

No to na deserek do tych pomidorków inne warzywka. Zdjęcia Docika. Smacznego!

O sałato! Z tobą na stole pięknie i bogato! Rośnij za naszą chatą! Niech trwa lato!

O marchwi dorodna, być wśród nas zawsze godna, piękna i płodna, cudowna!

Świat jest piękny taki, gdy sa na nim buraki!

:) Poezję warzywno- częstochowską dedykuję mojemu Kochanemu Wegetarianinowi :)

Wszystkie zachody słońca przemijają bezpowrotnie

2010-07-23T10:03:00.000-07:00

Tup tup, wędruje sobie słońce.
Nadchodzi wieczór w Kalinowie.
Umyte, odziane w czyste koszulki dzieciaki i tak śmigają po dworze, po raz kolejny brudząc sobie nogi. Chłód daje odetchnąć, upał jest lżejszy nieco, kusi chłodna trawa. teraz najlepiej smakują maliny, a za topolami niebo stroi się jak paw.
Fotografuję te woale, te malowane na chmurach batiki, bo przemijają bezpowrotnie.
Tak, nie tylko wszystkie poranki świata.
Zachody też.

Między czas

2010-07-21T01:39:00.000-07:00

Dzisiaj Duży wyjeżdża na obóz do Świnoujścia, a ja kończę drugi rozdział pracy doktorskiej i słucham Lisy Hannigan.
Zakochałam się w jej piosenkach.
Macie, też się zakochajcie.

http://www.youtube.com/watch?v=fyXmp-FiPJo&feature=related

Rano powędrowałam do szklarni i ścięłam bazylię. Cały bukiet liści i zapachu. Nieziemskie. Mama obrywa teraz listki, a ja siadłam z wyrzutami sumienia do pisania, a w między czasie zaglądam tu.
Ciekawa sprawa ten międzyczas. Wszystko w nim się zrobi. W międzyczasie między rozdziałem o fabule i narracji gotuję obiad, podjadam placuszki, podlewam pelargonie.
Słucham Lisy w morskiej sukience....

http://www.youtube.com/watch?v=unT5nHEQEpE&feature=related

W między czasie kupiłam tealighty, zrobię sobie wieczorne siedzenie na tarasie. Z gitarą. Dzięki Lisie wracam do gitary. Jak pasuje do świerszczy...
W między czasie juz po 20 lipca...

Lato jakże cię ubłagać
prośbą jaką łkaniem jakim?
Czemu musisz pójść i zabrać
w walizce zieleń i ptaki...

Tss..na razie usiądźcie koło mnie na rozgrzanym tarasie, niech pachnie trawa, niech spiewa Lisa, bazylia suszy się, a sercu tak dobrze....

Pan Kot

2010-07-17T08:42:00.000-07:00

Pan Kot jest ważny.
Pan Kot dostaje czego chce.
Mleko, mięsko, zachody slońca, wygrzany tarasik, pieszczoty i ba, na rękach go noszą.
Bo to Pan Kot!

Może być i kaczka

2010-07-14T09:03:00.000-07:00

Czy ja mówiłam, że u nas we wtorki jest rynek?
Zjeżdżają się rolnicy z całej gminy, sklepy wypelniają się oryginalnymi postaciami, na parkingu pod komunistycznym pomnikiem stoją kramy, pod cerkwią traktory i furmanki..
No i nade wszystko wszędzie niemal brzmi gwara, coś w rodzaju mieszanki polsko-rosyjsko-białoruskiej, rodem z " Samych swoich".
No więc stoję w ogonku po wędliny, a przede mną taka para: on wysoki, barczysty, schylony jak stare drzewo, małomówmy, w niepasującej marynarce- na oko 70 lat, może nieco więcej. Na nogach nieśmiertelne gumofilce, w ręku plastikowy, czerwony koszyczek sklepowy, w który żona ładuje mu coraz więcej i więcej. Ona- w żakieciku typu Chanel z Pcimia, sztuczne perełki na szyi, elastyczne, czarne spodnie, adidasy. Też koło 70, trwała ondulacja, głos donośny, władczy.
- Kup roladę z kurczaka!- poleca mu głosem nie znoszącym sprzeciwu. Takim głosem Neron wołał: nie gasić Rzymu!
On opiera się ciężko o ladę, patrzy, patrzy...dziesiątki wędlin, kiełbasy rosną w oczach...pyta ekspedientki:
- Pani, jest rolada z kurczaka?
- Nie ma! - odkrzykuje gniewnie ekspedientka, zajęta obsługiwaniem trzech klientów naraz, ogonek rośnie....- Jest tylko kurczak a' la kaczka!
On myśli, patrzy bezradnie na żonę, widać boi się Nerona.W końcu macha ręką i mówi:
- A chren! Może być i kaczka, byle latało!

Mało nie usiadłam w swoim koszyczku.
Czy ja nie mieszkam w cudownym miejscu?

Wakacyjna Księga Radości- wpis czwarty. Na turnieju.

2010-07-11T11:11:00.000-07:00

Wybraliśmy się dzisiaj z Agnieszką i jej rodzinką na rekreacje historyczne. W Jurowcach koło Białegostoku odbywała się koncentracja wojsk Księstwa Litewskiego, przed 600-leciem bitwy pod Grunwaldem.
Oprócz rozlicznych atrakcji, takich jak odgrywanie ataku na drewniany gródek, jarmark średniowieczny, koncerty , można było tez zobaczyć turniej rycerski, strzelanie z łuku, a w nocy, czego nie doczekaliśmy, pokaz ogni i inne wspaniałości.Dzięki ofiarnemu pstrykaniu zdjęć przez Tomka, męża Agnieszki mamy teraz wspaniałe fotki, które będę podziwia ć , jak nas śnieg zasypie.
A więc, upał nieziemski, 45 stopni na słoneczku, a tu, na turnieju- my, cała Kalinowa gromadka.

Początek zwiedzania, przed warownym gródkiem.

Mały z tatusiem wdrapuje się na samą górę.

Tatarzy...ale im musiało byc gorąco...

Ten pan z prawej był naszym zdecydowanym faworytem.

Przezabawne zderzenie dwóch światów- ochroniarz pomiędzy średniowieczną, wesołą gromadą.

Łucznicy.

Między publicznością przechadzał się kat, szukając ofiary....

Na koniec oglądalismy wspaniały koncerty muzyki dawnej- urzekły mnie oryginalne instrumenty- a potem w zupełnej zgodzie, publicznośc i tancerze wspólnie tańczyli na drewnianych deskach....

Było cudownie.
Niesamowitym jest zobaczyć ludzi z pasją, urzeczonych tym, co robią, pochylonych z troską nad detalami, nad klimatem- tworzących baśń. Bo to w końcu jest zanurzenie w prawdziwej, żywej basni, kiedy na moment stajemy się kimś innym- nadal będąc sobą. Rycerze, damy, handlarze, ciury, kowal, garncarze- wszyscy wspólnie stworzyli coś wielkiego.

I ja tam byłam, kwas chlebowy piłam, a co widziałam, wam pokazałam!

Wakacyjna Księga Radości- Rolada szpinakowa na zimno i gorąco.

2010-07-07T08:03:00.000-07:00

Dzisiaj robiłam roladę serową ze szpinakiem.
To smakowite coś okazało się być łatwe i bardzo dobrze, bo z trudnymi przepisami to ja tak sobie radzę.
No więc zerwałam szpinak, podsmażyłam go na masełku, do tego dodałam cebulkę, też podsmażoną, zmieszałam. Dodałam ugotowanych młodych marchewek, kilka. Szpinaku też było niedużo, jedna miska.
Kawałek żółtego sera, goudy, ugotowałam w torebce foliowej szczelnie zamkniętej, aż zrobił się miekki ( około 20 minut). Potem go rozwałkowałam- nie miałam topionego serka, a szkoda, bo tzreba było jeszcze serkiem smarować- na to szpinakowo/cebulowo/marchewkowa pasta, bo warzywka zmiksowałam wprzódy. Zwinęłam w roladę, do lodówki, aż stężeje.

Oto efekt.

Z braku serka topionego w roli kleju nieco się rozwalały plastry, ale były smaczne, zwłaszcza z surówką i szczypiorkiem.

Potem przyszło mi do głowy, że to może być dobre na ciepło. Usmażyłam więc w jajku i bułce tartej do ziemniaczków na obiad. Pycha! Ser ciągnął się, a bułeczka chrupała. Szpinak dodawał smaku, bo go ładnie doprawiłam pieprzem ziołowym białowieskim tudzież innymi ziółkami.

Jakbyście chcieli naśladować, polecam. Pyszne!

Wakacyjna Księga radości. Wpis trzeci: szkolenie, basenik, jagody i siano.

2010-07-05T23:26:00.000-07:00

Wysłali mnie na szkolenie, więc była przymusowa przerwa.Szkolenie unijne, na temat absolutnie poważny
" Kompetencje kluczowe", miejsce szkolenia urokliwe, Mierki nad jeziorem Pluszno- ale kto na litość robi szkolenia w wakacje! Brr. Urwawszy się z dwiema koleżankami po 2 dniach czterodniowego szkolenia, wróciłam na Ojczyzny łono, czyli do Kalinowa mego.
Zapomniałam dodać, że, aby wynagrodzić dziatwie nieobecność mamy przez dni kilka, kupiłam im basenik.

Obiekt żeński na różowym materacyku ( ach, kobieca konsekwencja w konstruowaniu swego imidżu!) to Olcia, córa brata mego męża, czyli rodzaj bratanicy. Olcia jest wesoła, pyskata i chłopaki się jej boją, bo rączkę ma nielekką i nie da sobie w kasze dmuchać.

W tle poniewierają się rózne elementy krajobrazu ( to akurat normalne) i różne elementy zabawowo-niezbędne, wywleczone przez Małego według zasady: " Mamo, potrzebuję mi tego ksesełka". Mały z uporem konstruuje najzabawniejsz ekonstrukcje słowne, a " potrzebuję mi" jest genialne .
Wróciłam ze szkolenia prosto w jagodową orgię.
20 kg jagódek czekało na przebranie, więc żeśmy z mężową mamą przebierały...przebierały....

Część jagód trafiła do zamrażarki, a z reszty powstał pyszny dżemik. Przy okazji, ponieważ cukru różanego narobiłam z rozpędu bardzo dużo, wypróbowałam gotowanie jagód z cukrem różanym. Efekt- pyszne dżemiki z lekkim aromatem kwiatowo-jagodowym. Smarujemy nimi naleśniki i bułeczki, mniam. Zejdzie na pniu, nie doczeka zimy.

W ramach sianoterapii zabrałam się za produkcję własnego sianka. Sianoterapia to stara dziedzina medycyny kalinowej. Należy na sianie leżeć, wdychać, robić z niego kopce, grabić, rozwalać i znowu grabić. Rozwalanie moi chłopcy opanowali do perfekcji, co zgrabię równe rządki, za chwilę już ich nie ma. W skutek produkcji siana okołodomnej mamy siano na schodach i w korytarzu, a połączenie pobliskiego baseniku z pobliskim sianem dalo efekt zupełnie nowy: siano w wodzie. Polański film powinien nakręcić: " Siano w wodzie. Tragedia basenowa ".
Na zdjeciach wygląda to niewinnie, a w połączeniu z kwitnącymi stadami oregano, motylami i czeresienkami nad głową daje terapię nieziemską. A jak pachnie...Boże, dziękuję ci za siano w lipcu. I za motyle!

Wakacyjna Księga Radości- wpis drugi. Cukier różany.

2010-06-29T04:18:00.000-07:00

Na blogu green canoe znalazłam przepis na cukier różany.
Róż ci u nas dostatek, więc z Małym zabraliśmy się do roboty.
Najpierw zrywanie i wąchanie.Mały wącha z namaszczeniem, zupełnie jak Cejrowski, yerba mate pijący. Siorb, siorb...wąch, wąch...

Następnie zrywamy płatki do emaliowanej misy.
Uwielbiam emaliowane rzeczy, kiedyś sfotografuję wam zbiór moich misek, dzbanków i czajniczków:)

Robimy wersję dla zapracowanych, tę, z miksowaniem płatków. Efekt:

Cukier ma teraz postać, wchłonąć zapach. Potem go przesypiemy na bialusi pergamin i wysuszymy. JUż zaczynam suszyć lawendę do wersji cukrowo-lawendowej, delikatnej.

Wakacyjna Księga Radości. Wpis pierwszy- szczur.

2010-06-29T02:34:00.000-07:00

- Mamo, a ja szczura dotykałem!- wysapał podekscytowany mały.
Z powodu niewymawiania "sz" i "cz" i " r" wyszło to trochę tak: Mamo, a ja scula dotykałem!
- Plawda, dotykał scula!- potwierdził Bartek, sąsiedni czterolatek z podobnymi problemami gębowymi.
- Czyjego szczura?- matka( ja) była dociekliwa.
- Baltka !
- Plawda, mojego!- potwierdził Bartek z zapałem.
- A ty masz szczura, Bartusiu?- zdziwiłam się, albowiem takiego stwora u nich w domu nie widziałam- koty, owszem, ostatnio szczeniaczek, zwany Kulką z powodu ogólnej kulkowatości, ale szczur?
- Mam!- odsłonił w uśmiechu brak w uzębieniu.
- Mamusia ci kupiła?- coś w moim rodzicielskim umysle dzwoniło lekko na alarm.
- Nie, sam znalazłem! W stodole był!
Alarm zadyndał głośno, bardzo głośno.
- Prawdziwy szczur?
- Plawdziwy, tylko malutki!

Patrzyli na mnie niewinnie, nie rozumiejąc, o co mi chodzi. Z kuchni dołączył głos Męża:
- Niech on ręce umyje po tym szczurze.
Machnęłam ręką, bo dzwonek nadal dyndał donośnie.
- A gdzie ten szczur jest teraz?- zadałam pytanie decydujące.
- Położyłem na samochodzie taty, w cieniu.- poważnie oznajmił Mały
- Plawda, położył.- potwierdził Bartek.

Dałam susa na schody, w kierunku wiaty, gdzie stał nasz passat.Już wiedziałam wszystko.
Na masce leżała malutka, kompletnie i absolutnie nieżywa ryjówka...
- Scul.- powiedział z satysfakcją Mały , tykając ja palcem.
- Plawda, scul.- potwierdził sąsiedni szczerbatek.- Skoda, ze niezywy...

Delikatnie, przez reklamówkę wyniosłam stworzonko na kompost.
- Hej, co z nią zrobisz?- zawołał za mną Średniak, obserwujący z tarasu nasze poczynania.Krok w krok szli za mną dwaj eksperymentatorzy.
- Użyźni nasz kompost.- mruknęłam, odganiając ciekawskich i machnęłam ryjówką między pokrzywy.

Byli zawiedzeni....

* Tym wpisem zaczynam naszą Wakacyjną Księgę Radości- z powodu tendencji do przemykania czasu, mijania wakacji, bedę dokumentować każdy dzionek, jego cuda,śmiechy i smuteczki. Trwajcie, wakacje, boście piekne jak nie wiem co :)

Poza tym do Kalinowa sprowadziła się własnie - uwaga! Na stałe!- moja młodsza o 7 lat siostra Tina. Tina jest cudowną panią redaktor naczelną czasopisma,oraz serwisu wnętrzarskiego, które tu zareklamuję :) http://www.dobrzemieszkaj.pl/redakcja i zamieszkała z Mamą, co obu wyjdzie na dobre, bo Mama jest lepsza niż niania i już sama nie będzie. A ja mam podwojną , ba, potrójną radość, bo z Tiną zawitał do Kalinowa mój szwagier oraz mały siostrzeniec Krzyś. Na zdjątku Mama i my dwie plus mały obywatel Krzyś.

Lato, truskawki i my

2010-06-28T04:49:00.000-07:00

Sezon na lato rozpoczęty!
W Kalinowie truskawki, mnóstwo truskawek. Pachną jak spełnione bajki, te dobre.
Szkoda, że nie można najeść się na zapas, na ciemne, zimowe dni.
Na szczęście będą dżemiki...bedą, jeśli je zrobimy.
No to robimy!

Mały prezentuje zabawkę od cioci Doroci, zielone, lepkie, bardzo shrekowe coś.
Ja to się kiedyś misiem bawiłam, takim szytym. A siostra miała ruską lalkę, chodzącą, hit. Naszym dzieciom zabawki się opatrzyły, wracają do natury- Mały woli patyki, kamienie, piach.Shrekow- frędzelkową zabawkę zgubił, a patyków pełno, bo las blisko.

Gdzieś w międzyczasie nastąpił koniec roku szkolnego, a Duży zakończył klasę gimnazjalną drugą.
Z tej okazji pamiątkowe foto mama- synek.

Nie mogę się napatrzeć, jaki ten Duży duży...

Noc czerwcowa

2010-06-13T11:48:00.000-07:00

zerwiec.
Rozkwitły jaśminy i znowu zapachniało burzami, upałem, Gałczyńskim.
Mój ulubiony miesiąc, czerwiec, czwartego obchodziliśmy szesnastą rocznicę ślubu...
Magiczny miesiąc- wiosna przełamuje się w lato, rozkwitają białe kwiaty- białe podagryczniki, jaśminy, barszcze, piwonie, lilie św. Józefa...Jak pieknie bieleją w mroku, jak lampiony. Szwendam się po ogrodzie w zachwycie, tu pielę, tam skubnę, poczochram kocimiętkę po fioletowej czuprynie,do zawrotu w głowie upijam się zapachem piwonii. Przeszczęśliwa.
Ostatnio wstałam o 4 trzydzieści rano, żeby pielić
buraki...
A jakie wieczory są pełne woni!
Przylatuje ten jaśmin, jak pijany walc Szostakowicza...jak wiolonczele i skrzypce , jak muzyka Richarda Yongjae O'neila...

http://www.youtube.com/watch?v=ytxTDFpMv2Y&feature=related

Liście, trawy, pęki mietlicy, malowane wiadra, pełne ziół. Bylica jest gorzka, jaskry plamią ręce złotem.
Wchodzimy w szalone, pełne tęsknot lato. Czuję te wszystkie zapachy i barwy w sobie, do bólu. Spałabym w trawie, nie wychodziła z ogrodu, leśmianieję po prostu...

Dmuchawce i maki

2010-05-29T03:14:00.000-07:00

Niesamowite, jak wszystko się zmienia z dnia na dzień.
orliki przekwitają, maki i dmuchawce objęły świat w posiadanie.
Może nie cały, ale nasz kawałek na pewno.
Poszliśmy z Małym dmuchać dmuchawce, rytuał obowiązkowy.
Mały próbował robić mi zdjęcia , ale ucinał z uporem i starannie zawsze wirzch głowy. Moje zdjęcia wyszły nieco lepiej, tak więc macie dmuchany komplet.

Obiektów do dmuchania było pod dostatkiem, ale czasu mało- zaraz biegnę do pracy, mamy próby do festiwalu piosenki w H. Wrzucam więc tylko zdjęcia i śpieszę swoim zielonym rowerem na drugi koniec mojej kochanej prowincji, gdzie jest dumna siedziba miejscowego ośrodka kultury ( dwa pokoiki w Hotelu Pod Akacją. Żadnej akacji w pobliżu, sprawdziłam, nazwa więc jedna z tych tajemniczych.

Po dmuchawcach poszlismy polować na maki i robić zdjęcia "kucane".
Mały kucnąć nie chciał i generalnie uciekł z planu.
Robiłam za Makową Panienkę sama.

Orliki i ślimaki

2010-05-20T02:23:00.000-07:00

iki zakwitły. Uczucie, jakie mam do tych drobnych kwiatów mozna nazwać tylko- tkliwością.
Są takie delikatne, kruche, jak z fioletowego lub białego alabastru. Kwitną między paprociami od północnej i wschodniej strony, wysiewają się co roku same, robiąc mi niespodzianki. Niedawno odkryłam jednego w ziołach, przy oregano.
Inny wywędrował do malw, po sąsiedzku z tymi pyskatymi pięknościami w stylu wiejskim.
Są arystokratyczne, książęce, tajemnicze. Mają w sobie ducha precyzji, malowane jakby japońską kreską. Osobiście nazywam je sobie " haiku Boga"- kilka kresek, plama silnej barwy, dużo milczenia.

Nie mogę nacieszyć się majem. Od ciągłej wilgoci i deszczu rozmnożyły nam się niesamowicie ślimaki i dzieciaki mają radochę. Nie, nie robią im krzywdy- po prostu przenoszą przez drogę na drugą stronę, ratując od rozjechania, ale te uparciuchy znowu zaczynają powolny, samobójczy marsz przez środek szosy, ruchliwej, pełnej tirów.

Średni zapytał mnie ostatnio:
- Mamo, a chciałabyś mieć takie wyłupkowe oczy jak ślimak?
- Takie wyłupiaste?Na szypułkach?
- No, chciałabyś?
- Pewnie,żadne ściąganie na kartkówce by nie uszło mojej uwagi...

Dzieki wytrwałości ślimak dotarł do arki, po prostu wyruszył dwa lata wcześniej:) To mnie pociesza, jestem takim duchowym slimakiem.
Niektórych rzeczy Bóg zaczyna mnie uczyć wcześniej, kiedy inni jeszcze mają spokój.
Idę popatrzeć na orliki.
Zrobię wam kilka zdjęć, jak przestanie padać.

Azalie bardzo szkarłatne.

Kawałek podwórka po południowo-zachodniej stronie.

Kawałek po stronie zachodniej, widok na truskawki, pomidorkownię i las. Trawnik nie jest tu za bardzo koszony, hodujemy łączkę dla pszczół i motyli.

Majowe szepty i zapachy.

2010-05-14T10:35:00.000-07:00

Spadł na nas maj.
Jeśli ktoś mi powie,że nie jest piękny, kłamie jak z nut.
Sady zakwitły, bzy oszalały, trawa się prosi, by kosić, a jabłonie otuliły się najpiękniejszym woalem z kruchych, cudownych płatków. Zaniedbuję bloga, bo tkwię w ogrodzie w każdej wolnej chwili.
Po pierwsze, jeszcze w kwietniu, posadzilismy sadek. i las.Oto pamiątkowe zdjęcia, upamiętniające wiekopomną chwilę, co " nadejszła". Przy okazji Średni zapytał, za ile lat drzewa będą dobre do wspinania się. Ja na to, że za 60.
- Tyle lat mam czekać, żeby się wespnąć?-zasępił się.
Duży postukał się na to w czoło i uświadomił mu, że za 60 lat będzie dziadkiem i zabawnie będzie wyglądać, jak się taki dziadek wspina na drzewa...Dziwne, ale rzeczywiście, dopiero wtedy uświadomiłam sobie, że rzeka czasu jakoś nas zagarnie...wszystkich.
Ale jabłonie zostaną :)

Sadzimy, a publiczność obserwuje nas pilnie.

W maju jestem nieustannie napięta, głowa mi się kręci tu i tam, wszystko chcę zobaczyć,
dotknąć, niczego nie przegapić, a pęd roślinek jest niesamowity- z dnia na dzień cos nowego.
Rozpaczliwie próbuję zatrzymac na fotografii te barwy, zapachy, świadoma,
że wszystkie moje zabiegi na nic.
Nie mogę się z tym pogodzic- migdałki, tak piękne na zdjęciach, już przekwitły,
już nie ma pierwiosnków, orliki bujają i kokoryczki...

Przebiegłam po ogrodzie z aparatem, robiąc pożegnalne portrety kwiatom, które zakwitły tylko na kilka dni. Czas jest bezlitosny.
Ale na szczęście można to zapamiętać, zarejestrować, utłuc w moździerzu pamięci na rześkie przyprawy wspomnień, które będziemy dodawać zimą do długich, białych dni oczekiwania...

I nasza podwórkowa brygada. W błękitach i uśmiechach Mały.

Sadzimy, sadzimy, kopiemy, kopiemy...

2010-04-26T11:04:00.000-07:00

Wybraliśmy się na targi ogrodnicze do Szepietowa.
Z wdziękiem upchnęłam w naszym starym chevrolecie Średniego, Małego, mąż dopchał tłok folią, którą podesłać mieliśmy pod zakupione drzewka, bo pojechaliśmy z myślą,że nakupimy drzewek.
Ach, jak pięknie było!
Droga przez Brańsk, Bielsk, cała w żółcistych i zieleniastych drzewach,świeżutkich i wymytych , wierzby się puszyły, zawilce machały trójklapiasto do nas z lasu, mieliśmy wodę do picia, pomarańcze i zielone banany. Chyba zacznę je lubić, smakują jak zimny sorbet, jak się je schłodzi.
Na miejscu łokropieństwo w stylu disco polo- rzewnie porykiwał smętny bas " Śpiewaaa ci obcy wiaaatr...tułaczy los cię gna...",była wata cukrowa o tęczowo sztucznej barwie, zapachy grilla, tłumu, z daleka kościelne dzwony, z bliska tłum, tłum..może z 5 tys. osób.
Ale kupiliśmy.
Stare odmiany jabłoni.Nie te, powykręcane jak Kadłubek, dziwolągi o smaku papieru- ale prawdziwe, wielkie drzewa, takie, co starzeć się będą z godnością, a kwitnąć wysoko, będa mieć chropawe pnie i soczyste owoce. Takie, jak z ogrodu dziadziusia...

Glogierówki....

papierówki....

kosztele...

antonówki...

szare i złote renety.

Do kompletu jeszcze grusze, śliwy, czereśnie i wisnie, wszystko dawnych odmian, do tego zbankrutowałam na pelargoniach, niezapominajkach i ziołach. Kupiłam rutę i rozmaryn, aha, mogę sobie śpiewać więc " O MÓJ rozmarynie..." i nawet będzie to słuszne merytorycznie . A z ruty wianek uplotę i co tam,że mężatka ze mnie od lat 16...Mam rutę!
A w ogóle przypomniał mi się film Once i piosenka Failing slowly:)
http://www.youtube.com/watch?v=CoSL_qayMCc&feature=related

Mruczałam ją sobie dzisiaj, pieląc irysy. Te małe łobuziaki ledwo wysadziły nosy i już napadł je zuchwały glistnik. Glistników u nas dostatek, więc glistniki dostały czarną polewkę, czyli zasiliły kompost.Z wieści ogrodowych, to już wzeszła sałata i rzodkiewka, jak zrobię zdjęcie, to pokażę.
Pozdrawiam mruczankowo, irysowo i jabłoniowo- już posadzone, już rosną- za kilkanaście lat będzie własna szarlotka!

Duży maluje

2010-04-24T03:02:00.000-07:00

W mrocznej jaskinii( synonim pokoju nastolatka) siedzi Duży. Ma tam wszystko, co niezbędne,
a reszta jest w kuchni, więc do kuchni wydreptuje nader często szlaki.
Szkoda,że nie można miec takiego wysięgnika,
co by podawał jedzenie z lodówki, żeby nie trzeba było wstawać z fotela.

Na ścianie jest obrazek księżyca z autografem Aldrina,
szalik piłkarski, plakat z BigBenem,
w kącie po sąsiedzku Średni ze swoim komputerem i bałaganem.
Mistrz drugiego planu :)
Ogólnie jest bałagan bardzo twórczy, ponieważ Duży maluje.
Uczy sie w Gimpie malować, bo chce być grafikiem.
Na razie korzysta z cudzych wzorów, coś tam odrysowuje, przerysowuje, cieniuje z zapałem.
Czekam na własne, twórcze prace Dużego,
kibicując mu, bo coraz bardziej mi się to jego gryzmolenie podoba.

Swoją drogą, gdzie ten malec, który spał z młotkiem pod poduszką....

Ogrodnik

2010-04-22T10:59:00.000-07:00

Trafiło nam się coś niesamowitego.
Pojechaliśmy do B., ja w charakterze doczepki, z nadzieją, że kupię nasiona marchewek i buraczków.
Zajechaliśmy do sklepu "Witamina" , obkupiłam się w nasiona i nawet białą serduszkę zdobyłam- i wychodząc ze sklepu natknęliśmy się na niego.
Schludny, ale biednie ubrany, w wytartą marynareczkę, czyste buty, bardzo znoszone.
- Państwo może roślinek szukają, może krzewy ozdobne, może ja pokażę?Tutaj blisko, proszę zajść...
Pokazał nam podwórze obitego sidingiem domku, gdzie w ogródku kłębiły się dziesiątki roslin, zadołowanych, upakowanych gęsto jedna przy drugiej.
- Czego państwo by chcieli?
Powiedzieliśmy,że ligustrów. Miał ligustry, bardzo duże, bardzo piękne. Nie te patyki, co do "Witaminy" przywożą , po złoty pięćdziesiąt, ale porządne, metrowe, rozkrzaczone, po dwa złote nam sprzeda, ale tu ma niewiele, więcej na drugiej działce.
Podjechaliśmy z nim na drugą- żwawo wdrapał się do szoferki ciężarówki, bo byliśmy naszym starym nissanem.
I kupiliśmy 220 sadzonek ligustrów, do tego hortensje drzewiaste, porzeczki, białe, czerwone i czarne, a czarna, jak nam powiedział, to odmiana Ceres, odporna na choroby grzybowe i wielkopąkowca :)I agresty Biały Orzeł. I dorzucił nam pigwowce i maliny.
Miał śmieszny, stary rower, z siodełkiem ze skóry tak wyślizganej,że błyszczącej jak kasztany .Przytroczył do niego szytą ręcznie torbę, o uszach wytartych latami dźwigania. Szpadel miał owinięty taśmą izolacyjną, a kopał z wprawą i mówił przy tym ciągle- powoli, spokojnie, ocierając czoło.
Miał osiem operacji, żeby lekarze zobaczyli, jak kopie, to by go już leczyć nie chcieli. Ale co ma robić, już 40 lat na emeryturze, jest z 26 roku.Żona ledwo chodzi, po operacji dwóch kolan. O, tak sobie dorabia, sadzonki szykuje, młode roślinki.Robota duraka lubi, a durak robotę.
Wzięliśmy jego telefon.
- Jak pana imię, nazwisko?- zapytałam.
Uśmiechnął się wstydliwie, jakby z lękiem.
- Pani zapisze- ogrodnik. Bo ja ogrodnik jestem, po szkole ogrodniczej, pani wie?
Uścisnął rękę męża, a moją dłoń uniósł z galanterią i ucałował.
Wróciliśmy do domu, bojąc się przepłoszyć rozmową nagłą czułość, do świata i ludzi, o których już trudno.
Ale nadal istnieje.

Wieża w stylu rzymskim i matematyczne lasy

2010-04-18T09:25:00.000-07:00

Z inspiracji i marzeń Średniaka powstała wieża w stylu rzymskim.
Mnie się kojarzy z Asterixem i Obelixem i tymi wartowniami,
z których Rzymianie wypatrywali ataków Galów.
Ale, ile radości było!
Najpierw Średniak narysował plan budowli. Plan wnikliwie obejrzano rodzinnie i wraz z tatusiem
Średni wyruszył do lasu, ścinać drzewka. Wybrano suche , złamane, aby lasu nie uszkodzić, razem 13 sztuk.
Potem drewno przywieziono i razem z Dużym, przy fachowym nadzorze Średniego,
domowi mężczyźni zbudowali wieżę na polance w naszym lasku za domem.
Wieża została natychmiast wypróbowana, zasiedlona i okupowana.
Rzymian nie było w okolicy, sprawdzono.

Poza tym posadziliśmy 100 sztuk modrzewi i świerków,
dolesiając ów wspomniany lasek.
Przy okazji Średni stwierdził,że lasy w okolicy są za bardzo matematyczne.
Po chwili osłupienia wyjaśnił nam,że chodzi o jeden rodzaj rosnących w nich drzew.
Czyli miało być monotematyczne, ale się dziecko pomyliło.

Pozdrawiamy was matematycznie z wieży, ahoj.

Las

2010-04-11T05:45:00.001-07:00

Stwierdziłam dzisiaj, że w lesie można być samemu, nie będąc samym .

To miłe uczucie, gdy jesteśmy sami- ale nie samotni.

Nawet jak ktoś jest obok, ta kojąca, dobra "samość" otula nas jak kołdrą.

Czułam się, jakby mi ktoś mech na ranę przyłożył.

Dziwny dzień, żałoby narodowej, smutny, cichy.

Wybraliśmy się na zawilce i przylaszczki - w sensie bezkrwawych łowów,

bo nie miałabym serca zabierać ich z lasu.

To jedne z tych kwiatów, które najpiękniej wyglądają w naturze, w wazonie więdną, dławią się.

Mały bobrował, znalazł szyszkę, wspinał się, chciał dotykać igiełek świerkowych, niuchał po starych dębowych liściach.

Patrzyłam na niego i czułam, jak las leczy mnie z żalu nie w sensie dawania zapomnienia,

ale dotykając mnie tą pradawną, zieloną ręką. Zawsze były i będą lasy. Nawet po nas.

Wszystkie poranki

2010-04-09T11:35:00.000-07:00

Wysunęło się słońce i znowu pobiegłam do ogrodu. Dzisiaj ścinałam to, co wymarzło- z róż, z powojników, suche badyle po oregano. Naładowałam taczkę i poczułam się jak Robinson Crusoe, dumny ze swojego dzieła.
Szpaki się upychały na drucie nad lipą, zerkając ku mnie z wysoka. Cudaki zabawne.
A mnie się przypomniały wiolonczele z " Wszystkich poranków świata". Takie prerafaelickie kolory ma ta scena- młody Guillame Depardieu ma czerwoną robe,w tle poważny i mroczny Saint-Colombe i dwie jego córki, jasniejsze, srebrzyste.
Zawsze lubiłam prerafaelitów za niefrasobliwość barw, nie bali się mocnych plam, jak te na piersi dzięcioła, albo brzuszkach sikorek.

http://www.youtube.com/watch?v=MoXrMOsnRVo&feature=related

Świetliste, zuchwałe kolory.
Jak bezczelna młodość. :)

Przesadzamy porzeczki i borówki. Ogólnie wiosna i trochę kota.

2010-04-08T07:10:00.000-07:00

Pocieplało.
Ponieważ stara szklarnia padła nam zimą pod zwałami śniegu,
postanowiliśmy ją przenieść w dogodne miejsce.
Jedyne dogodne okazało się zamieszkane przez borówki i porzeczki.
Rad nie rad, Duży poszedł kopać, a ja, czyli szef kierowałam ze stosu drzewa,
już nowego, grabu na nową zimę.

Pączki na białym bzie.

Jeszcze puste bocianie gniazdo.

Szklarnia zrujnowana.I rude listki buków, jeszcze stare, po zimie.

Kopacz kopie.Kierownik sie przygląda.

Kopanie wymaga powagi.

Kot się przygląda, co ludzie robią w JEGO ogrodzie.

Wielkanoc,nowa-stara waza i o kuchni troszkę.

2010-04-08T04:29:00.000-07:00

Niebo zbłękitniało, krokusy wylazły i Mały zmarszczył nos w uśmiechu, jak słońce zobaczył.
A ja udekorowałam salon na wiosenne klimaty.

Przemalowany kominek.
Ta freskowa waza w tle, to nowa waza, a nie stara waza. Może stara była podobna, ale kompozyszyn kwiatowe w wazie jest nowe, wiosenne i autorskie.

Tymi ręcyma ścianę malowałam. To znaczy wałkiem. Kolor miał być " begonia" ale wyszło coś a la negliż morelowy.

Tu malarz pospolity, czyli ja.

Wracając do tematu Wielkanocy, bardzo skromnie i wesoło przeświętowaliśmy- z sałatką warzywną, zapiekaną rybą, dwoma mazurkami z razowej mąki i wieeelkim sernikiem. Jajka tez były naturalnie.
I dużo słońca, spacery i błękit.
I tak mimo nowego imidżu salonu wszyscy siedzieli w kuchni.
Kuchnie są magiczne, już dawno o tym wiem.
Tu nie dosięgają sztormy, gwiżdże czajnik, pachnie chlebek i dobrze się gawędzi.
Podjadamy coraz to, dolewamy herbaty, parzymy nową, dokraja się ciasta, albo produkuje soki, albo po prostu jest.
Rzeczy stają się bardziej niż same rzeczy.
Prawdziwsze.
Myślę, że Eliade do miejsc sakralnych jeszcze kuchnie powinien dopisać.Do rozdarć.

"Owe „rozdarcia” są niejako otworami w jednorodnej materii profanum, poprzez które manifestuje się inna rzeczywistość. Miejsca takie, dotychczas świeckie, stają się miejscami świętymi, sakralnymi."

A to moja miotła pisankowa, czyli coś w rodzaju wianka nad stołem, do kompletu krowa w kwiatki i ptaszki- malowaszki.

A tu z mamą, niżej.I z Małym.

Coś na temat zdrowia wilków

2010-04-03T03:50:00.000-07:00

Mały siedzi na tarasie i pracowicie obdziera ze szpilek gałązkę świerku koreańskiego.
Podchodzę zaciekawiona.
- Co robisz? - kucam koło niego.
- Jedzenie dla wilków. - mówi poważnie.
- Ale wilki nie jedzą tego.Iglastych gałązek, ani wcale roślin...
- A co jedzą?- marszczy czoło z konsternacją.
- Mięso.

Mały patrzy na mnie z zafrasowaniem:
- No to będą niezdrowe!

* Od listopada mój małżonek nie je mięsa i w ogóle tradycja wegetariańska jest mocna w rodzinie.

Duży

2010-03-30T02:26:00.000-07:00

2006

Gharak butu.- powiedział Duży otwierając jedno oko i nakrywając sie kołdrą.
- Co on powiedział? - zainteresował sie Średni.
- Muk! Burka bata!
- Wiesz, wczoraj był niegrzeczny.- wyjaśniłam, łaskocząc Dużego w piętę- A niegrzeczne dzieci zmieniają się w nocy w Chińczyków. Dlatego na świecie tak dużo Chińczyków, wiesz.
- Borak. Tulak bora!
-Jak nie wstaniesz Chińczyku na śniadanie i czytanie Biblii to będą nici z Tibii.- zrymowałam groźnie.
- To nie po chińsku!- ryknął, zrywając się z łóżka- To język orków!
- Na owsiankę, orku i to już!
Poszedł, a ja postanowiłam zapoznać się bliżej z językiem orków, nigdy nie za późno na naukę języków.

*

...podejrzałam Dużemu przez ramię dialog na ulubionej internetowej grze i włos mi się zjeżył.

- I'm poor.- pisze Duży błagalnie- I'm modest.
- Lichy, nędzny. Daj, dobry człowieku, garść złota.
- Give me please...
Ku memu zdumieniu po kilkunastu minutach nędzni wojownicy zdobyli 69 sztuk złota, dwie liny, miecz i tarcze.
- Ludzie lubią jak się uniżasz. - poinformował mnie Duży- Widzisz?
- I'm idiot.- podsunęłam mu.- Give me oil.
- Po co mi olej?- animowane ludki wysłały paczkę do sąsiedniego miasta i poszły żebrać dalej.
- Do głowy.
- Nic nie rozumiesz. To gra. Udaję głupiego, ale mam za to złoto, kupię sobie teraz lepszy miecz i rozwalę ich.
- Machiavelli.- mruknęłam i poszłam na herbatę.

*
Duży jest abnegatem najczystszej wody. To nieoszlifowany diament nihilizmu. Wszystko mu jedno. Pójdzie do szkoły w stroju z dziurą, lekko znoszonym ( no, może ciężej znoszonym...np trzytygodniowym...). Każda skarpeta inna. W plecaku oprócz książek nosi zmiętoszone kanapki, niedopite mleko, kamienie, szyszki, klocki lego.
- Umyj zęby.
- Wczoraj myłem.
- Ależ skąd wczoraj.
- No to przedwczoraj. Przedprzedwczoraj.

Albo taki dialog:

- Posprzątaj pokój, plisss...
- Mnie nie przeszkadza.
- Ale mnie przeszkadza.
- To nie wchodź.
- Ale muszę czasem.
- To zamykaj oczy, mamo- bamo.

*
- Każdy ma swojego anioła?
- Każdy.
- A są anioły z mieczami?
-Są.
- To mam nadzieję, że mój ma wielki miecz.
...
...mój kochany synku...ja tez mam taką nadzieję....

2007

Opowiadałam dzisiaj chłopcom pouczającą bajkę o łyżkach z długim trzonkiem.
Jak w piekle stały pełne stoły, a ludzie byli głodni, bo każdy siegał do swojej gęby, a trzonek łyżki miał wielkośc grabi. A w niebie też pełne stoły i tez łyzki- grabie, ale wszyscy najedzeni i szczęśliwi, bo....każdy karmił drugiego.
Chodziło mi o uniwersalne wartości, ale Duży wszystko zepsuł.
- Trzeba było te łyżki trzymać niżej, o tak.- zademonstrował pogardliwie- Przy samym uchwycie.Wtedy działa zasada dźwigni, czyli przełożenie siły, czyli stosunek obciążenia do siły działającej...
- To bajka. - zaprotestowałam słabo.- W bajce nie chodzi o techiczne szczegóły, ale o sens, o morał...
- A w ogole to mogli jeść garściami.- kontytuował, nie zwracając na mnie uwagi.- Kto im kazał trzymać łyżkę za koniec?
...
No i morał mi padł.

*
- Marsz do łóżka.
- Aha.- mruknął, nie słysząc.
- Jest po pólnocy. Marsz natychmiast, albo cię zawlokę za włosy jak Tatarzyn brankę słowiańską.- zaryzykowałam.
Nie zareagował.
Tak myślałam, ciężki przypadek.
Musiałam działać bezpośrednio.
Udałam sie do kuchni, uzbroiłam w ścierkę i przydreptałam z powrotem w króliczych papuciach babci.Moje mi gdzieś zginęły a nie cierpię marznąć w nogi. Zacisnęłam usta. Matka, która próbuje zagonić spać nastoletniego syna musi być czujna i mężna.
Machnęłam ścierką i zawołałam dziarsko:
- Marsz do łóżka i ODDAJ MI NATYCHMIAST TĘ KSIĄŻKĘ!
Po czym odebrałam oszołomionemu moim atakiem Dużemu "Dzieci z Bullerbyn."
- Czego machasz na mnie tą ścierką?- obraził się.
- Marsz do łóżka! - powtórzyłam swoją mantrę.
- Nie mogę dokończyć?
- Jutro dokończysz.
- Pięc stron.
- Nie.
-Dwie strony.
- Nie!
- Jedną...
Wypchałam go na korytarz i do sypialni, po czym z niejakim stękaniem, wywindowałam na piętro łóżka.
Opierał się słabo, wyraźnie ziewając.
Położyłam " Dzieci z Bullerbyn" na biurku, ostroznie, jakbym kładła jadowitego gada.
- Ty.- mruknęłam do ksiązki- Znam twoją slodką truciznę.

*
Aha, pomyślałam, kolega!
Dałam się wyprzedzić Dużemu, ciekawa, co wyniknie.
Wynikło niewiele.
- Cze.- mruknął Duży, nie patrząc na niego.
Kolega wbił wzrok w czubki butów i wycedził przez zęby:
- Cze.
Cisza.
Długa cisza.
- Grałeś wczoraj?- lakonicznie rzucił pierwszy, patrząc w niebo.
-No.- równie lakonicznie odparł drugi, przeżuwając coś- gumę? Resztki śniadania? Rozczarowanie?
- I jak?
- Spoko.
Duży pokiwał głową i zeszli do szatni.
W ciemnościach szkolnego hadesu znikli mi z oczu.
I co?
Nic.
Spoko.
Ba!
Cze.
Nara.

*
Duży podśmiewa się z okna, ale Duży jest chwilowo w stanie łaski domowej, bo dostał z matematyki piątkę, rzadkość nad rzadkościami.
W dużej mierze dzięki temu, że wytężonym umysłowym wysiłkiem rodziny potrafiliśmy obliczyć, ile litrów benzyny jest w karnistrze, który na pusto waży 0,7 kg, a napełniony benzyną 2,3 kg.
Niestety, radość nasza jest chwilowa, bo dzisiaj musimy obliczyć grubość jednej kartki książki, która z okładkami posiada grubość 1,18 cm, grubość kartonu na okładkę wynosi 0,05 cm, a książka ma 240 stron.
Osoby posiadające umiejętności matematyczne prosimy o pilny kontakt mailowy.
:-)

*

2008

Pora odrabiać lekcje!
- Już, mamusiu, właśnie się wylogowuję!
- Kolacja!
- Juz idę, tylko się wyloguję! Już się wylogowuję!
- Przynieś drzewa do kominka!
- Już idę, wlogowuję się i idę!
W sumie patent jest niezły.
Na drugi raz jak poprosi o jajecznicę, powiem gromko i radośnie:
- Właśnie się wylogowuję, synu!

Duży skończył "Winnetou" i zabrał się po raz drugi za Dumasa.
A jeszcze rok temu pogardliwie odrzucił moją propozycję przeczytania Maya.
Widać dorósł.

*
Za pięć minut jękliwe zawodzenie wywabia mnie z domu- tarzają się po trawniku, biją piłeczkami do tenisa, moczonymi w wodzie z oczka dla lepszego efektu.
- Tego już dosyć!- wołam gromko głosem Walkirii- Co ty robisz z bratem?!?Mordujesz go???
- No, a od czego jest brat?- protestuje ubłocony i mokry Duży z urazą- Od czego?
- No właśnie, od czego jest brat??- Średni staje zawadiacko z rękami na biodrach, mokry, brudny i spocony. I rozczochrany- Nie można własnego brata pomordować?
- A niech was!- macham ręką.
Solidarni są przynajmniej, prawda?

*
Duży zgolił wąsy.
Bez komentarza.

Urodziny Dużego

2010-03-29T10:29:00.000-07:00

Ma już 15 lat.

Nasz Duży :)

Z okazji wspaniałej rocznicy odbyła się równie wspaniała prywatka. Duży sprosił koleżanki i kolegów, odbyło się szumne składanie życzeń, były balony, prezenty a solenizant prezentował zakłopotany uśmiech:)

Normalnie łza się w oku kręci....

Niedawno był takim szkrabem, z młotkiem chodził, gwoździe wbijał- a teraz kawaler pełną gębą.

Postanowiłam sobie przegląd bloga zrobić i teksty Dużego wypisać, ale to w następnym poście. Teraz kilka fotografii.

Najpierw dumni rodziciele:

Teraz zakłopotany solenizant:

No i krojenie tortu

Wieczory

2010-03-28T14:39:00.000-07:00

Kocham wieczory.
Wszystkie poranki świata są piekne, ale wieczory...
To metafizyka. Wieczory mają kobiecą duszę. Są jak kobieca dusza.

Letnie wieczory, pachnące miętą, pełne świerszczy, spokojnego ciepła, kiedy siadamy na schodach, zapatrzeni w noc, i bocian stoi w ciemności na gnieździe na jednej nodze, i żaby słychać ze stawu , i pachnie maciejka. Takie wieczory są jak młoda mama, tuląca niemowlaka. Wydają się pełne do syta, spokojne, uciszone.

Wiosenne, majowe wieczory, fale jaśminowej woni, czeremcha, bez, słowiki, księżyc, zakochani na każdej wolnej ławce. Takie wieczory uderzają do głowy, mgła otula pełne ziół łąki i czujemy sie młodymi dziewczynami, biegnącymi z kołaczącym sercem na pierwszą randkę.

Obraz Richarda Bergha

Jesienne wieczory. Kocham te zimne, krystaliczne wieczory, przewiane wiatrami, suchy zapach liści, woń lasu, tajemnicy, smutku. Wieczory są jak kobieta przed lustrem, szukająca pierwszego siwego włosa i maskująca twarz woalką.

I te zimowe- kiedy patrzymy w ogień, a za oknem zawieja, a kochana ręka tak ciepła i mocna, i nie ma lęku, nic, nic...

Szkolenie, czyli o portfolio.

2010-03-18T11:25:00.000-07:00

Zobligowana przez dyrekcję udałam się na szkolenie.
Szkolenie jest unijne, co się wiąże z niezłym cateringiem i obowiązkową lista obecności, dostajemy mnóstwo papierów, w których uczą nas, jak zapełniać kolejne papiery. JUż na pierwszym spotkaniu dostaliśmy do zrobienia w klasie 3 ankiety plus ewaluacja do nich, mamy założyć każdemu uczniowi teczkę osobową, chytrze zwaną portfolio ( czy w IPN-ie też są portfolia?)
W owym portfolio należy przechowywać wszelkie wytwory uczniowskie, które nasz pacjent, tfu, uczeń nagromadzi przez okres lat trzech. Czyli kartkówki, sprawdziany, testy, bazgrołki z pracy w grupach, prace plastyczne, analizy wierszy, dyktanda i inne owoce natchnienia. Przechowywać należy tajnie, no bo ochrona danych osobowych, na życzenie pokazywać rodzicom sportfoliowanych pociech, no i samemu przeglądać, dokonując co pewnien czas tzw. monitoringu.Postępów naturalnie, bo osoby prowadzące szkolenie optymistycznie zakładaja nieustanny progres naszych pacjentów, tfu, uczniów.

Moje nieśmiałe pytanie, gdzie mamy owe tony makulatury trzymać uzyskała odpowiedź: w biurku, w klasie. Wydzielić półkę.
Dalej się zastanawiałam, że jeśli każdy nauczyciel każdego przedmiotu założy portfolio uczniom, to siłą rzeczy każdy uczeń będzie miał kilkanaście teczek. Teczka- portfolio z polskiego, z matematyki, wuefiści też wyprodukują teczki , do których wepchną używane trampki, zjechane skakanki, dyplomy i puchary. Pani od przyrody- owoce eksperymentów. Muzyk udokumentuje swoją pracę zapewne nagraniami piosenek?
Pani ze szkolenia nie widziała w tym żadnego absurdu i żałośnie patrzyłam po sali, szukając wsparcia.
A ile czasu mamy przechowywać te teczki, kiedy uczniowie odejdą z klasy 6 do gimnazjum? Czy wolno nam będzie portfolia komisyjnie niszczyć? Czy samemu chyłkiem wyniosę je do śmietnika? A co, jeśli rodzic po paru latach zechce wrócić do prac plastycznych czwartoklasisty? Skąd mu je wyciągnę?Nie mam miejsca w biurku, trzymam tam nowe portfolia, ratunku! Ginę pod tonami portfoliów! Boję się wyrzucić byle papierka, bo może to wytwór pracy!Help, help!

Pytam się samej siebie: po co? Zapytałam się pani. Odparła mi, że dla monitoringu, że żeby wiedzieć skąd się przyszło trzeba widzieć drogę przyszłą. Poszłam wziąć wafla z cateringu, bo doznałam wstrząsu.Nie chcę wiedzieć, skąd przyszedł wafel.Mam 17 uczniów, którym muszę założyć portfolia, ale najpierw muszę dokonać analizy ich rodzaju inteligencji i dobrać metodę pracy do każdego rodzaju inteligencji. Kinestetycy potrzebują na lekcji ruchu, a intrapersonalni- autoanalizy. Słuchowcom muszę puszczać audiobooki,a wzrokowcom rysować mapę mentalną. Gdzieś między tym wszystkim mam jednych i drugich i piątych nauczyć polskiego.
Nauczyć pisać i czytać.
Rozumieć Tuwima i śmiać się z Bromby.Odmieniać przez przypadki i liczyć głoski w słowie kwiat.
Litości. Dajcie mi po prostu uczyć....

Kto mi założy portfolio? Włożę tam wiersze, suszone kwiaty, listy od pana Franciszka,apaszkę od Agnieszki, "Błękitny Zamek", wszystkie śmiechy i smutki.
Załóżcie mi portfolio nauczyciela!
Włożę tam rysunki, ślicznie nagremzane na absurdalnych szkoleniach, pocztówke od VI a, kwiatek od rudego Sylwka, 13 lat mojej polonistycznej pracy, wiersze Kasi, która wyrosła na poetkę, wszystko, z czego jestem dumna.

Gdzieś w niebie też są nasze portfolia.Jest w nich każda łza.

Tęsknimy za wiosną

2010-03-14T06:27:00.000-07:00

Niedziela, zimna, zaśnieżona, marcowa niedziela w domu..
Buszuję po necie, w tęsknocie za wiosną. Znalazłam strony Mary i Lily. Wiosenne i cudne.
Dla wszystkich spragnionych wklejam co nieco z pośpiechem.
A propos pośpiechu, ostatnio Średni mi wytknął to w rozmowie. Ma on bowiem przebarwione dwa ząbki, pani dentystka powiedziała, że musiał cos przyjąć- antybiotyk czy coś równie wstrętnego w maleńkości, kiedy się kształtowały zawiązki zębów. No i Średni po namyśle powiada:
- Ty wszystko musisz robić pochopnie!
-A co ja zrobiłam pochopnie? - zdumiałam się, nie znając myśli mego filozofa.
- Pochopnie podałaś mi lek w dzieciństwie!- oznajmił surowo.- Zapytaj się pani dentystki, jak nie wiesz...

No to pochopnie wstawiam wam wiosnę, Mary i Lilly.

Publikuj posta

http://lilydesign.blogspot.com/
http://bymarypop.blogspot.com/

Szkoło, szkoło, miła szkoło , wcale w tobie niewesoło.

2010-03-14T04:39:00.000-07:00

Szkoło, szkoło, miła szkoło

wcale w tobie niewesoło...

..takiego wierszyka nauczyła mnie kiedyś mama.
W naszej starej szkole mieliśmy w klasach kaflowe piece, w których palił woźny. Zimą było tak zimno, że jak temperatura spadła w klasach do kilku stopni, odwoływano lekcje. Zamiast kapci nosiłam walonki, a coś, dumnie nazywane toaletą, było na podwórku, czyli tzw. wychodki po prostu. Na dożywianie dostawalismy kubek kawy zbożowej i suchą bułkę. Jak mi smakowała ta kawa! Roznosiło się ją w wiadrach, woźna czerpakiem nalewała do kubków- każdy musiał nosić swój własny kubek.Pamiętam, jak Ania, koleżanka z klasy uderzyła mnie swoim kubkiem w głowę. Z zemsty zaczaiłam się na nia po lekcjach z Andrzejem i Piotrusiem, moimi stryjecznymi braćmi i spuściliśmy jej bohaterski łomot we trójkę...:)
A w ogóle woźna nazywała się Warszycka i legenda szkolna głosiła, że pluła do tej kawy...

Tak wyglądała moja szkoła.
Przez te okna wyskakiwaliśmy na przerwie, prosto w kępy starych narcyzów. Jak rozrabiałam na lekcji, łagodna pani z zerówki mówiła do mnie: Idź sobie Ewuniu pobiegaj...i szczęśliwa leciałam na dwór, między dęby i jesiony, poszaleć, pozbierać żołędzie...Gdzie teraz byłoby to możliwe?

Pierwsza od lewej, pod samą szafką moja starsza siostra Ania. Stoi pani Iwaniuk, żona ówczesnego dyrektora szkoły.Teraz zdjęcia z pasowania mojej klasy na pierwszoklasistów.Moja nieduża osoba pod czerwoną strzałką. Fryzura na pazia, mina udręczona.

Pod ścianą stoi pani Zosia Pleskowicz, moja wychowawczyni w klasach 1-3.Osoba pasowana, czyli uderzana ołówkiem, to właśnie Ania G, która niecnie uderzyła mnie kubkiem od dożywiania. :)

Stoję pierwsza od prawej, w środku Andrzejek, mój stryjeczny brat i wspólnik w rozrabianiu.Gratuluje mu wkroczenia na drogę szkolnej męki pan Jan Iwaniuk, nasz dyrektor.
Zadrżyjcie, którzy tu wchodzicie!
No i na koniec moja klasa w całej okazałości.

Osoba pod strzałką to znowu ja. Mam na sobie szczyt mody lat siedemdziesiątych, sarafan na golfie i spodniach. Szkoło, szkoło...

Całkiem ładna zima tej wiosny

2010-03-13T00:10:00.000-08:00

No i znowu napadało.

Na całej połaci śnieeeg....sobie śpiewałam, smażąc rano omlety z mąki orkiszowej. Bardzo smaczne, jak dodać do kompletu śniadaniowego mus z bananów i truskawek.
Mam dzisiaj nastrój frywolny, bo wpadłam na genialny pomysł malowania ptaszków. Miły mi powycina z drewna takie gołąbki, wróbelki i różne takie, a ja pomaluję sobie w moje ulubione, absurdalne różyczki wiktoriańskie, kwiatki i bzdurki. Będę miała wiosnę!
Nic nie poradzę, mam spaczony gust i masochistycznie zachwycają mnie np. porcelanowe koty, malowane w kwiatki. Nic nie poradzę. To chyba od "Ani na Uniwersytecie" mi się zaczęło i od Goga i Magoga, tych dwóch piesków , leżących przed kominkiem.

„(…) za nimi siedziały dwa duże psy z chińskiej porcelany(…) psy te z miejsca zainteresowały Anię, bo wyglądały jak dwa bożki sprawujące opiekę (…) Są to zabytki dawnej przeszłości. (…) psy mogą zostać, ale tylko pod warunkiem, że im się nic złego nie stanie. Nazywają się Gog i Magog. Gog patrzy na prawo, a Magog na lewo (…).”
No więc wiem, że to ogólny kicz, ale kocham to.
Wracając do ptaszków, to w rozpędzie złożyłam zamówienie na preparaty do spękań, farby do drewna i takie tam, a i na lakier satynowy. Farb mam mnóstwo, od czasu jak na wakacjach malowałamściany w letniej kuchni w kwiatki, a potem oliwki w łazience, no to nic nie malowałam. Nie licząc dwóch janiołów, niebieskiego i rubinowego. Na złotym tle, dla pani Halinki.No więc, drżyj zimo, moje ptaszki nadchodzą.
(złowieszczy śmiech w tle)
Mały wsuwa własnie śniadanko ( twarożek z capri zmiksowanego z serkiem wiejskim, domowy chlebek, mus z truskawek), powoli szykuję się do pracy na 11 i marudzę, zerkając za okno.
A w ogóle, to Średni narysował mi coś na Walentynki, a ja nie wkleiłam. Jest w tym cudownym wieku, kiedy miłosne kartki robi jeszcze dla swojej mamy, ech.
No to wklejam.

Krynica 1939 i inne zdjęcia

2010-03-05T07:03:00.000-08:00

W 1939 roku w Krynicy było pięknie. Łąki po horyzont. Na jednej z łąk dziadziuś, niebo bez chmurki, nie widać bombowców, które nadlecą jesienią...Ale cyt, na razie lato.

Lubię to zdjęcie, przypomina mi wiersz Szymborskiej ...

Fotografia powstrzymała ich przy życiu,
a teraz przechowuje
nad ziemią ku ziemi.
Każdy to jeszcze całość
z osobistą twarzą
i krwią dobrze ukrytą.
Jest dosyć czasu,
żeby rozwiały się włosy,
a z kieszeni wypadły
klucze, drobne pieniądze...

Potem zaczęła się wojna...

A to zdjęcie jest robione w parkowym ogrodzie, nieopodal pałacu , o którym już pisałam. Dziadziuś, babcia, moja mama z braćmi.

Teraz obiecane dla Agnieszki zdjęcie z Bieszczad, na którym prezentuję tzw. mokrą trwałą. Szał lat 80. Ja pod strzałką czerwoną, dalej w lewo Piotruś, brat stryjeczny, moja własna starsza siostra i z plecakiem stoi Renatka, koleżanka z liceum. Na pierwszym planie po prawej Andrzej, drugi brat i Flakon, kolega :)

Wspomnienia Pippi

2010-02-25T09:12:00.000-08:00

Obiecane fotografie.

W końcu dopadłam albumów i skanuję sobie powoli. Najpierw, jakoś tak dziwnie, od środka- Włostów.
Jeździłyśmy tu z siostrami na wakacje do dziadziusia i babci.

Wielki ogród, pasieka, niesamowite zioła , słynne wały, czyli okryte macierzanką pagórki... Ta na zdjęciach, co zawsze robi miny, to ja. Z palcem w buzi, z brudnymi piętami, w sukience po siostrze. Ta większa, spokojna i godna, to moja starsza i rozsądna siostra właśnie:) Najmłodszej jeszcze wtedy nie było:)

Ja na leżaku.

Walentynki , głupotki i sen dziewczynki

2010-02-14T01:16:00.000-08:00

Okropniście głupiutkie i w miły sposób kiczowate te święto dzisiejsze, ale , że lubimy zabawy, to zabawiłam się w aranżację nadbiurkowego bałaganu artystycznego metodą walentynkową.Bardzo śmieszą mnie puchacze- serduszka, obowiązkowe czerwone róże, miłe w formie i płyciuchne w treści napisy i ogólna słodycz narodowa.
Generalnie w walentynki jestem do świata życzliwie nastawiona i się próbuję w klimat jakoś wpasować.

No i tak się wpasowuję:

Żeby nie było- to puchate czerwone serce dostałam od swojej klasy :) Czerwony Lindt od mężowego, szkatułka nad wyraz romantyczna od Agi B. a taki maziaj w tle to oryginalny pastel Sashy Saversa.

Pani pyta, czy walca tańczę?
Ach, zatańczę... jak sen dziewczynki!
Mandarynki i pomarańcze,
Pomarańcze i mandarynki...

W tle leci Grechuta, naturalnie, a ja sobie jeszcze powtarzam życzenia od Karoliny (Kofi): niech całe życie będzie jak sen dziewczynki.:)

http://www.youtube.com/watch?v=B6v4CMXBTVQ&feature=related

Okudżawa i inne piosenki

2010-02-13T13:31:00.000-08:00

Okudżawa Bułat

Gruzińska piosenka

Winogrona pesteczkę w ciepłej ziemi zagrzebię
świeży pęd ucałuję i dojrzały zerwę płód,
w domu swym gości zbiorę i w sercu mym zagości miłość -
no bo po cóż innego na ziemi tej wiecznej chcę żyć?
Goście drodzy przyjmijcie dziś me zaproszenie,
mówcie prosto mi w twarz, jakim ja jest.
Król niebieski ześle mi swoją łaskę.
no bo po cóż innego na ziemi tej wiecznej chcę żyć?

W czerwono-czarnym swym będzie śpiewać mi moja Dari,
w czarno-białym swym przed nią głowę skłonię swą -
i zasłucham się i umrę z miłości i z żalu, -
A gdy zachód zakłębi się - kąty zamiecie,
niech przepłyną przede mną na jawie jeszcze raz:
biały bawół, ciemny orzeł i złote pstrągi,
no bo po cóż innego, na ziemi tej wiecznej chcę żyć?

Dzisiaj z moim zespołem mieliśmy "Wieczór z samowarem", koncert piosenek rosyjskich z kręgu poezji śpiewanej. Były piosenki zespołu Lube, Pelagei, Janki Diagilewej...

Najbardziej byłam dumna z publiczności- w mojej malutkiej mieścince sala zapełniła się po brzegi, ludzie byli nawet na korytarzu....Śpiewali z nami piosenki, słuchali, wzruszali się, duzi i mniejsi, starsi i jeszcze nie starsi...
Poezja śpiewana ma się dobrze, o czym was powiadamiam:) Nawet na prowincji:0

Pierwsza od prawej mężowa mama, druga od prawej moja mama, trzecia od prawej ciocia Lola:) Dalej pani Kalinowska, sąsiadka.

A tutaj przywędrowała lokalna telewizja i radio Racja ...

Naszym gościem był bard, Oleg Kobzar, który przypomniał piosenki Wysockiego, Żanny Biczewskiej, Bułata Okudżawy, romanse rosyjskie...

Na koniec dostalismy róże, a pani prezes rosyjskiego stowarzyszenia w Polsce wręczyła nam pamiątkowe śpiewniczki:)

Jak już jestem w temacie Teatru, to moje dzieciaki teatralne z zespołu zrobiły mi tydzień temu urodziny, nie wklejałam jeszcze zdjęć. Dziekuje, kochani....Uśmiałam się nieraz z wami do łez, a i wzruszyłam nie raz:)

Potem naturalnie opędzlowaliśmy tego smacznego marcinka i gadaliśmy, gadaliśmy....Świece zdmuchnęłam za pierwszym razem, jakby kto pytał:) Ole!

Niegdysiejsze śniegi

2010-02-12T05:48:00.000-08:00

Pisał Villion: ach, gdzie są niegdysiejsze śniegi....
Jak to gdzie?
Na fotografiach.
Oto wygrzebane zdjęcie nasze, sprzed 15 lat.....

Magda Umer mówi, że padanie śniegu nie jest smutne, no bo zawsze jest jasne, nawet na ciemnym tle:)

Chory, chorszy... I płaszcz Aragorna.I walc.

2010-02-11T01:06:00.000-08:00

Witaj grypo.
Chora w domu, za to nadrabiam zaległości. Jakże odkrywa nam parę wolnych dni
całą metafizykę kurzu, zaniedbanych spraw i nieposprzątanych półek!
Ja chora, ale Duży chorszy.
Leży i pokaszluje, bo mimo chorego gardła na trening piłkarski poszedł.
Mały zadowolony, ma nas w domu, tuli się i przynosi nam jabłka.

Dostałam wiersz od Agnieszki- dziękuję!

Zobacz: lecą okruchy świeżości,
białe płatki wirują, unoszone podmuchem podniebnego sternika.
Bóg uśmiecha się do nas zza szarych i ciężkich chmur,
Nie jesteś sama?

Czytam " Księgi pamięci gmin żydowskich" na zmianę ze sprzątaniem .
Soczewica ugotowana ( czerwoną pogotować, poddusić z cebulką, doprawić solą, pieprzem, tymiankiem, rosołkiem), do tego jaśminowy ryż, obiadek będzie.
Dzisiaj Średniak ma bal karnawalowy, wczorajsze popołudnie bylo wypelnione szyciem kostiumu Tajemniczego Wędrowca. Chciał mieć taki płaszcz jak Aragorn w scenie Pod Rozbrykanym Kucykiem.Mężowa mama szyła i pruła, aż kaptur był wystarczająco tajemniczy, a szary płaszcz należycie dostojny. Jak dodam komentarz Dużego, na pytanie Średniaka : jak wyglądam?Duży na to: jak czubek z lumpeksu, to...to rozumiecie, czemu Średniak był obrażony...hihi
Ale poszedł na bal, mam nadzieję, że się będzie dobrze bawił.
Poza tym zimno, niemiło i muszę upiec chleb, właśnie wstawiłam do automatu.
Nachodzi mnie nostalgia za starymi zdjęciami. Muszę się wybrać do mamy i przynieść stare albumy, poskanuję i powstawiam tu.
Ogród Dziadziusia..ule, lipy, lilie...
Stary pałac Karskich.

Tak wyglądał kiedyś:

A tak dzisiaj...Ile ja się tu wybawiłam! W tych salach potrzaskanych, zaroślach, byłam najbłędniejszą księżniczką tego uroczyska!

Opowiem o tym kiedyś, o lwach w bramie, parku i wariatce, co nas straszyła nagłą śmiercią, bo uznawała pałac za swój, a myśmy jako dzieciaki entuzjastycznie obwołali się jego władcami....

Ale na razie ci...

Niech śpią fotografie, poczekam na nie, musi się ustać to pragnienie jak nalewka w słoju.Na razie pachnie chleb, Aragorn tańczy na balu, a ja oglądam pożegnalny walc.

http://www.youtube.com/watch?v=qRfEKZUNl3A

Podobno tego budynku, w którym grają pożegnalnego walca już nie ma, zbombardowany w czasie wojny, jak prawie całe londynskie City. Przez okno możecie zobaczyć katedrę Św. Pawła...

Moje urodzinki- 37 lat

2010-02-05T05:47:00.000-08:00

Urodzinowe kwiaty . Mały pozuje do zdjęcia jako atrakcja dodatkowa.

Wpadła w gości mama, z urokliwym kwiatkiem :)

A potem zrobiłam wspólne zdjęcie z seniorami:) Teściowie, babcia Lida. W środku mama i ja.

Na koniec moje urodzinowe kwiaty od kochanego

Fioletowa krowa i inne wesołe piosenki, czyli o szalonych Anglikach

2010-02-03T08:21:00.000-08:00

Odwiedziłam dzisiaj przybytek rozkoszy.
Nie, nie to, co myślicie- po prostu empik :)
Buszujący między półkami ludzie, stosy książek, a wszystkie nęca, kuszą, tumanią....
Przeprowadziwszy cichą dyskusję z portfelem i wytłumaczywszy mu, że pora nakarmić duszę, zakupiłam:
- "Intymne życie niegdysiejszej Warszawy" , Stanisława Milewskiego

- oraz " Fioletową krowę", antologię angielskiej i amerykańskiej poezji niepoważnej, oczywiście Barańczaka
I po prostu MUSZĘ zacytować tu jeden wiersz!
e zbioru " Angielskie rymy dziecięce", zebrane przez Jamesa Orcharda Halliwella

Jeden jegomość jedzący jesienią jędrne jeżyny;
Dwaj dranie dochodzący do degeneracji drogą długotrwałego delirium;
Trzy typowo tęgie tygrysy trenujące talenty towarzyskie;
Czterech Czechów częstujących czeredę czarownym czardaszem;
Pięć paryskich paniuś pielgrzymujących pieszo przez pole pelargonii;
Sześciu strzelców starających się spudłować szczególnie stylowym sposobem;
Siedem szykownych słoni, silnie się słaniających;
Ośmiu okropnych oksfordzkich osłów, otwierających ostrygi;
Dziewięć dzierlatek dzielnie dziergających;
Dziesięciu derwiszów drążących durne dydymały;
Jedenastu juhasów, jątrzących jelita jeża jodyną;
Dwunastu drukarzy dumnie doprowadzających dotychczasowe dzieje do dnia dzisiejszego!

Poza tym są tam:
- zwariowane nekrologi ( Do studni z pitną wodą/ wleciała nam ciocia Emma/ podwójny pech, zmarła młodo/ a filtrów w sprzedaży nie mma ... )
- jeszcze bardziej obłąkane limeryki ( Pewien starszy mężczyzna z Quebecu/zwrócił się do robaka: Robeku!/ Pełzniesz mi przez serwetę/ ale i tak cię zgnietę/ ta wymowa jest typowa w Quebecu )
- absurdalny spis znaków drogowych, zwierząt i różności
- i mnóstwo radości jak ktoś lubi powyżej wspomniane absurdalności

Co do angielskiego humoru, to mam do niego okrutny sentyment.
Jednym z zabawniejszych kawałków świata jest dla mnie "Papuga" Monty Pythona.
http://www.youtube.com/watch?v=EnvdmfcKkao

Albo Jaś Fasola i jego telewizor!Allo, allo!
Lubię Alicję, jabberwocki, Ogdena Nasha, Carolla, Wilde'a, Hiacyntę- o, Hiacyntę uwielbiam!
http://www.youtube.com/watch?v=EIW48SJpYks

Pozdrawiam lutowo, chmurnie i śnieżnie, niech nam będzie wesoło, mimo wszystko:)

Carskie pokoje, zima i trochę kota

2010-01-31T09:57:00.000-08:00

Przybyli do nas mili goście, to się wybraliśmy z nimi do Białowieży.
Wieczorem.
Połaziliśmy po nocnym parku, a potem odwiedziliśmy coś urokliwego- Carską Restaurację.

To odrestaurowany dworzec kolejowy w Białowieży, w zabytkowych wnętrzach można zapomnieć, że się jest w XXI wieku.

Pamiętam, jak latem mieli tam bukiety z polnych kwiatów w wielkich, cynowych wazach. Teraz rośnie w nich śnieg. Sprawdziłam głębokość, nawet sporo.

W parku, nocnym i pełnym śmiechów, ludzie zjeżdżali na sankach. Połazilismy przy dworku gubernatora, przy bramie, cerkwi, na moście.
Wszędzie lampiony, turyści, nawet sanie były.
Zjedliśmy niebywale pyszne lody z sosem borówkowym i wróciliśmy przez nocną, ośnieżoną puszczę do ciepłego domku.
A tam..kocia ekstaza.

Kot przed kominkiem wyłożył się w fotelu, korzystając, że państwa nie było.
Piecuch okrutny, no.
Sami popatrzcie.

No, co mnie budzicie?

Dzieciaki i zima.

2010-01-28T07:49:00.000-08:00

Dzieci to dociekliwe istotki.
Nie tylko badają głębokość śniegu w każdym dostępnym miejscu na podwórzu, ale i badają samą treść śniegu, jego śniegowatość- smak, bawę, zapach.
Ciągle chcą na dwór i nie zniechęca ich mróz. Policzki mają jak wiśnie, kiedy wracają, a kaloryfery obwieszone są wszelakim mokrym owocem w postaci rękawiczek, szalików, czapek. Buty schną przy kominku.
Ostatnio kot wybiegł z nimi w śnieg i zniknął- zapadł się w puchu, tylko ogon jak peryskop sterczał.
W sumie jest tu fajna gromadka na podwórku, wliczając dzieci sąsiadów.
Wszędzie ich pełno.
Zjeżdżają na sankach, buduja igloo, kuligi robią z psami z całej okolicy , a ja patrzę za nimi z okna kuchni i szykuję gorące omlety:)

Koncert

2010-01-22T11:08:00.000-08:00

Wczoraj mieliśmy z przyjaciółmi koncert w Książnicy Podlskiej, z okazji wydania pewnej antologii.
Ciepła atmosfera, stare księgi, skrzypce...
Kilka zdjęć, żeby nie zapomnieć.
Był taki siarczysty mróz!
Prowadził spotkanie pan Jan Leończuk, jeden z najlepszych ludzi, jakich znam:) Wielki ciałem i duchem.

Fragment wiersza pana Jana

Za Łubnikami droga zasapana, po pachy w piasku.

Duszne lato rozpoczyna w dzieży chleb urodzajny.

Kiedyś opowiadano o czartach i łamanych osiach.

I księżyc ponoć śmiał się złowieszczo,

mrukliwy teraz jak baba po północku

To my

ja, Irek, Agnieszka

Było pięknie:)

Bardzo zdolne kury pieczątkowe

2010-01-19T14:44:00.000-08:00

Mały zapragnął robić kruche ciastka i nie ma zmiłuj się, o 20 godzinie zagniatam kruche. Na stole ustawiłam ingrediencje, między innymi sklepowe jajka, bo babowych, wioskowych zabrakło.
Ja zagniatam, mały w skupieniu ogląda jajka.

- A jak kury robią te numerki na skorupkach?- pyta w końcu, marszcząc brwi z namysłem.- Gdzie one mają te pieczątki?W środku?

Obstupuit matka.
- To nie kury, to ludzie pieczątkują jajka.- wyjąkałam tylko i wybiegłam, wyjąc ze śmiechu, bom sobie taka kurę pieczątkową wyobraziła, z pieczątką pod kuprem......

Malutki, brawo za cudowne, odświeżające źródło śmiechu!

Jej Wysokość Zima

2010-01-10T01:45:00.000-08:00

Rozsiadło się na tronie to białe babsko i nie zamierza iść.
Napadało tak, że z garażu nie wyjechać. Jako, że mieszkamy przy małej uliczce (ostatni dom ) to pług snieżny obraża się na nas i rzadko zagląda. Łopatą nawet i nasz domowy siłacz Duży nie da rady.
No to siedzimy w domu.

To uczęszczana droga krajowa, którą proóbowaliśmy jechać.
Zima jest, a gdzie drogowcy? Zagadka wszechświata.

To parę widoków jeszcze z wczoraj, kiedy udało nam się wyjechać do B. po owoce, na giełdę rolną.
A na deser same kupione owoce.

Powinniśmy zjeść to w tydzień...na soki, sałatki i ogólne podjadanie.

Wegetarianizn szaleje u nas na całego, kupiłam kolorowych soczewic, kasz, warzyw, rano Filip mi shake'a zrobił z gruszek, selera i bananów. Mniam :)A to my na tle tygodniowego jadłospisu.

A jutro piekę chleb z mąki orkiszowej! Wrzucę jeszcze zdjęcia z knajpki vege w Warszawie.

Teraz nasze podwórko:

Kiedyś rosły tu zioła na ogródku skalny, a teraz rośnie tu śnieg.

A, te szklane ustrojstwa, niby-akwaria to patent Filipa na przechowywanie owoców w kuchni. Lubi na nie patrzeć, to mu pobudza apetyt. Więc nabyliśmy akwaria i szklarz zdziwił się, że na owoce nie na rybki.
No, ale ładnie wyglądają w nich winogronka i morele....

Nasz domek otulony śniegiem.
A na koniec Duży kamuflujący się na tle tapety.

Ale nawrzucała fotek :) Nie gniewać się :)

Na całej połaci śnieg

2009-12-29T01:22:00.000-08:00

Dwa dni do końca roku, poranek w Kalinowie.....

Na siostry i braci......śnieg.....

Generalnie na wszystko śnieg. Na kota, na dach, na tuje....Zaczarowało nas. Opowieści z Narnii.

To widok z mojej sypialni na kawałek ogrodu.

A to druga połowa widoku.
Witajcie w baśni o Królowej Śniegu!

Święta z dzwoneczkami

2009-12-26T13:10:00.000-08:00

Oto nadeszły. Dzyń dzyń.
Piękna, cicha Wigilia i dzisiejszy, wesoły, rozkolędowany dzionek.
Wpadli goście, przyjaciele, krewni i znajomi królika.
Ale najpierw retrospekcja. Tak chłopaki robiły ciastka, co je dzisiaj zjedliśmy:

A teraz już kilka wspomnień.
Oliwia , Marta i Natalka na skrzypcach ( i ja na akordeonie).
Najpierw strojenie.

I kolędujemy!Najpierw umawianie: Przybieżeli, Wśród nocnej czy Cicha noc? wszystko! Po kolei, wszystko!

No i teraz gramy.A dziadek próbował chytrze uciec z kadru, ale się nie udało :)

Po śpiewach przyszedł czas na ulubione irlandzkie tańce.
Dziewczyny się produkują, a wesoła publiczność dopinguje.
Mikołaj macha nogami z komina do taktu:

I na koniec wspomnieniowo: Dorota i Albert, zanim odlecieli do Szkocji.

Wspomnienie po śniegu...bo już dzisiaj stopniał zupełnie. A jeszcze 4 dni temu tak było....

Jak Mały cierpiał za choinką

2009-12-23T03:04:00.000-08:00

Ubraliśmy choinkę.
Mały usiadł błogo na krześle i się zapatrzył na wspólne nasze dzieło.

- Wiesz, mamo jak ja cierpiałem za tą choinką?- zapytał poważnie.

Ba! kto by nie cierpiał.
Sama aż się skręcałam, żeby ubrać w końcu to pachnące cudo,wytarabanić z piwnicy pudło z zeszłorocznymi ozdobami. Stare ale fajne!I kominek ozdobiliśmy.

Jejku, dopiero po wstawieniu zobaczyłam kubek z kawą na kominku. To nie ozdoba, to przypadkowe coś tam.

Z wieści przedświątecznych, to zakupiliśmy już owoce.

My świętujemy nietypowo, tradycję mamy własną,a że rodzina ma tęsknoty wegetariańskie, no to pijemy soki, gotujemy na parze i robimy sałatki.

No ja zamierzam też domek z piernika wyprodukować, dzisiaj zaczynam, etapy uwiecznię. Poza tym mamy uszka, barszczyk i rybę, bardzo lubię rybę w ziołach.
Dzisiaj piekę też chleb, a jutro ciastka:)

Pozdrawiam świątecznie i kuchennie .

Kalinowe święta.

2009-12-13T12:20:00.000-08:00

Dzyń, dzyń...
Coraz bliżej Święta....

W koszach z promocją już wystawiono straszliwie liche chińskie lampki choinkowe i jadowicie zielone girlandy z plastiku, żałośnie udające jedlinę. Obok stosy grających mikołajów o odklejających się brodach, plastikowe bombki malowane przez psychopatę i striptizerki w strojach mikołajek, wyginające się wdzięcznie przy jingle bell, jingle bell...

Dzyń, dzyń.... W ekskluzywnych sklepach , w drogich galeriach, w beżach i szafirach modnych tego roku styliści stylizują choinki dla wymagających klientów. Przepiękne dzwonki z porcelany w cenie emerytury mojej babci moszczą się w aksamitnych pudełkach. Ten ekskluzywny anioł zapewni twemu domowi niepowtarzalny nastrój na wyjątkowy czas świąt. Tu kupisz prezenty designerskie i snobistyczne dla dzieci i bliskich. Ten stroik z prawdziwej wikliny, ozdobiony autentycznym igliwiem z lasu wniesie zapach wigilii i magię świąt do twego domu.

Dzyń dzyń... dzwoni krasnal komercji. Dla masowego człowieka jest masówka made in China, koszmarnie brzydka, nieudolna, tania i licha. Dla wyjątkowych ludzi o wyjątkowych portfelach jest Villeroy and Bosch, Schaffer, marcepany Lindt i zegarki Patek.

Jedni niosą do domu chonki przypominające miotły o plastikowych zielonych wyłysiałych piórkach, drugim styliści stylizuja choinkę przywieziona prosto z gór, bo taka ładniej pachnie.

A my.
Gdzie my?

Tacy średni, tacy, których zęby bolą na widok piszczącego renifera z pcv, ale których nie stać na Villeroya?Tacy, którzy nie lubią oglądać telewizji w święta, nie chcą się dać ogłupić porządkom, reklamom, presji gazet, rodziny, sąsiadek, własnych wyrzutów sumienia?

"Jak Go rozpoznam, gdy Go nie znam?
- Rozbierz swojego boga, mój mały, bo twój bóg nie jest prawdziwym Bogiem, ja również nie mogę uklęknąć przed nim.
Ściągnij z niego jego stroje (...) Zabierz mu jego atrybuty władzy. Wyrwij mu wszystkie kostiumy, w które ustroili go w twoich oczach uczeni, prawnicy i prawodawcy, jak również twoje przesądy, fałszywe wiadomości, twoje wyobrażenia i pragnienia, twoje obawy i podłości.
Rozbierz swojego boga.
I gdy nareszcie opadną jeden po drugim wszystkie królewskie łachmany, którymi przykryłeś prawdziwego Boga, wtedy oczom twego serca ukaże się On i ZOBACZYSZ, że PRAWDZIWY BÓG ma tylko jedną twarz, twarz OBNAŻONEJ MIŁOŚCI, JEZUSA CHRYSTUSA,
OBNAŻONEGO w żłobie (...)"
M. Quist

Musimy rozebrać nasze święta. Zdrapać z nich fałszywe złoto podrabianych ozdób. Żeby zobaczyć Betlejem.
Kto powiedział, że musimy co sezon kupować nowe bombki?Że niemodna jest choinka, ozdobiona przez dziecinne łapki?Łańcuchy, pierniczki, ciasteczka, cukierki na sznurkach. Jeśli nie lubimy sztucznych( jak ja) a żal nam wyrzynanych bezlitośnie z lasu ( bo mnie żal), pozostaje kupno niewielkiej, w doniczce i przesadzenie jej potem do ogrodu. Albo zrezygnować w ogóle, zastąpić ją kilkoma gałęziami jedliny, wikliny, głogu. Uwielbiam, jak dzieci objadają choinkę, jak chudną papierkowe cukierki, jak kołyszą się mini jabłuszka, złocone pędzelkiem orzechy. Nie żal mi, jak się coś stłucze, bo nic nie kosztuje kilkaset złotych.

Kto powiedział, że mamy brać pożyczkę na prezenty? Owszem, dajemy sobie prezenty na pamiątkę Jezusa, najwspanialszego prezentu od Boga, ale Jezus ostatni stałby w kolejce po pożyczkę.
Dajmy swój czas bliskim. Kupmy im coś, czym zajmiemy się wspólnie. Od modeliny po puzzle, od scrabbli po pełną śmiechu czy wzruszenia kasetę z dobrym filmem. MNie otworzyły się oczy na temat prezentów po tym, jak mój syn na drugi dzień wyrzucił w kąt kosztowną zabawkę, oznajmiając, że tak naprawdę wcale jej nie chciał.

Nauczyłam się oczyszczać święta z byle czego. Nie kupować byle czego z byle powodu .Ostatnio przegładzam moje poczucie estetyki . Niewiele mi trzeba.Zapach gałązek z wazonu. Świece. Mnóstwo świec.
Dziecinne głosy z kolędą. Troche ciast, ozrechów, coś pysznego na talerzu z babcinej porcelany.
Książka na prezent dla mnie. Duży chce zestaw ołówków. Średni kamerkę na baterie. mały oznajmił, że nic.Własnie, zupelnie o konkretnie- nic.
Będzie cieplutko, domowo i fajnie.
Ot, kalinowe święta.

Kalina

Kocia choinka

2009-11-29T07:11:00.000-08:00

- Mamo, a ja dostanę pieniążki na święta?- zapytał Średniak.
- Pewnie tak....na przykład od babci zawsze dostajesz. A co chcesz za nie kupić?

Sądziłam, że kolejne klocki lego, kolejną grę, ale Średniak mnie zdumiał.
-Choinkę dla kici.- odparł.
- Co?
- No bo co, nasza choinka będzie dla kici za duża, a myslisz, że kotki nie chca mieć świąt?Widziałem w narmecie taką małą, za 20 zł i kupię kici jeszcze wypasione puszki, wiesz?

No to oszołomiona, poradziłam mu jeszcze, żeby powiesił na tej choince dla kici kocie chrupki zamiast bombek.Przyjął to poważnie...

-Myslę, ze pan Bóg sie nie pogniewa, co?- zapytał.
- Też myslę, że nie, On lubi koty....- dziecięca logika zaprowadziła mnie w nieznane rejony teologii.

No, ale mysle, że On je naprawdę lubi. Po co by dawał im takie fajne, pasiaste ogony?

Bajka o Królowej Śniegu

2009-11-21T12:56:00.000-08:00

Mały zaczał mówić. Po przedszkolnej traumie zamilkł nam, wycofał się lekko w siebie, a teraz siedzi w domu, wesoły jak norka i całymi dniami gada. Zaczął zadawać pytania w stylu Średniego ku mojej wielkiej uciesze.
- A co by było, jakby Mikołaj miał skrzydła?- pyta.
- Szybciej by prezenty roznosił!- odpowiada Średni, żywo zainteresowany tematem. Średniak czeka na choinkę, bo ma obiecaną jakąś tam kamerkę do nagrywania amatorskich filmików. Chce być reżyserem i aktorem, obiecuje nam też film o Kici Feni.

Siedzimy w domu, bo przeziębieni, piekę ciastka, chleb, czytam bajki. Także tę o Królowej Śniegu.

Śniegu nie ma, niestety. 9 stopni ciepła, wiatr porywisty,listopad.
Więc pomarzmy o zimie, Gerdzie i Kaju....

Tęsknimy za śniegiem

2009-11-20T05:46:00.001-08:00

Z okazji braku śniegu, zapalenia oskrzeli i ogólnonarodowego spleenu zaczęłam rysować.
takiego elfika zmaściłam i zadowolona z niego jestem, bo primo: na obrazku jest snieg, a poza tym to światełko kojarzy mi się z Blaszanym Dzwoneczkiem.

Wierzę we wróżki!

Ba, wierzę w elfy, psoty, dziwożony i swojskie pupiszonki.Nie wspominając o Muminkach!

Bez nich jakże żyć, jak produkować ciasteczka kruche o wyglądzie gwiazd....Taka krucha gwiazda całkiem nieźle zastępuje tę na niebie, jak jej brak. I słodko na sercu...

Z Małym i kocią robilismy dzisiaj ciastka. Mały wałkował i wycinał a kocia patrzyła z nadzieją i przy nadziei. Ciekawe, że najbardziej lubi jajecznicę i mleko. Mięso mniej. Dziwny kot....
jestem w domu do poniedziałku, w rzeczony poniedziałek powlokę się do pracy. I liczę na śnieg, bo jak nie...jak nie, to znowu śniegu narysuję. O.

Cudowne kotów rozmnożenie

2009-11-16T11:00:00.000-08:00

- Mamusiu, a w piwnicy są dwa koty.- oznajmił Średni dnia pewnego.
- A jakie koty?- rzekłam nieprzytomnie, zajęta wysyłaniem po raz trzeci strony o szkolnych aktualnościach (z października) na serwer wp.Z niewiadomego powodu nie wgrywało mi zdjęć i zaczynałam się irytować lekko.
- Rude.- zadowolony Średniak stanął mi za plecami.- Czy to mamusia naszej kici?Przyszła do niej?
- Pewnie mamusia...- po raz czwarty załadowałam stronę do klienta.- Zaraz...jaka mamusia???

Dopiero mnie poderwało. W piwnicy mieliśmy takie okienko, otwarte lekko dla kociej wygody.
Popędziłam tam, obawiając się....no, obawiając. Słusznie.

Wielkie, rude kocisko przycupnęło sobie obok naszej rudej i gapiło się na mnie niechętnie.
Mamusia. Ha ha.

- Fajnie, co? - Średni promieniał.

Otworzyłam drzwi i jak babcia Weatherwax borsuka, szturchnęłam "mamusię" miotłą.
Prychnęła i zwiała.

To znaczy, prychnął i zwiał.

A teraz ruda jest gruba i puszysta.
A` Średni snuje wizje handlu kociętami na Allegro, po 5 zł za sztukę.

Przywołanie kozy i taktyka Średniego

2009-11-07T10:57:00.001-08:00

Gramy z chłopakami w Heroes 3.
Gramy w czwórkę, Duży, Średni, ja i Mały i nawet kot na kolanach Małego.
-Czemu ja mam przywołanie kozy?- protestuje Średni.- Ja nie chcę żadnej kozy!
- Boat, nie goat.- pogardliwie prycha Duży- Czytaj porządnie.

Średni ma więc przywołanie łódki, tradycyjnie gra Necropolis, Duży Fortecą gnolli, a ja elfami.

- Moja taktyka jest genialna!- oznajmia nam Średni, chaotycznie wybijając wszystko naokół, wędrując tu i tam i kręcąc się w kółko.
- Taa.- sarkastycznie rzuca Duży- Rzućmy się z urwiska na wrogów, może któregoś trafimy....

Duzy gra profesjonalnie, bezlitośnie, logicznie i celowo. Inwestuje w ulepszone wosjko, gromadzi doświadczenie, wybija wszystko i zajmuje kopalnie. Wszystkie kopalnie. Nasze też.

- Ej, jesteśmy sojusznikami, no co?- protestuje Średni.
- No własnie, sojuszniczo korzystam z twoich kamieni.

Co do mnie, to kupuję elfy, bo je lubię, jednorożce, bo są ładne i pegazy, bo mam do nich sentyment.

Średni znowu atakuje silniejszych i z ponurym zafascynowaniem patrzymy, jak jego chaotyczna taktyka wygląda w praktyce.

- On obchodzi tę skałę mamo,żeby wyskoczyć na wroga znienacka.- puentuje Duży- Na smierć ich wystraszy.Czemu leziesz z boku? Nie widzisz, że masz krótszą drogę?
- Ale ja chcę iść naokoło,żeby mnie nie widzieli.- oznajmia Średni, posyłając swoich kościanych żołnierzy na zgubę.
- Twoje kości armatnie się rozsypały...
- I tak mi ich wrócą, czysty zysk!
- Tak, czysty zysk..straciłeś 28 a zyskałeś 14...

Przetrzebione wosjko Średnigo wlecze się do zamku, gdzie tenże odkrywa kowala.

- Po co mi kowal, co? - pyta Dużego.
- Podkuje ci tę kozę, co ją przywołasz.- z kamienną twarzą docina mu Duży.

Co do mnie, to napotykam ołtarz aniołów, Duży rzuca zachęcająco:
- Atakuj, mama, tam jeden na pewno...

Atakuję.
Było 3 i to ulepszonych.
Z fatalistycznym spokojem dostałam bęcki, wyparował mi bohater, a Duży się śmieje:

- I jak moja taktyka? Eliminacja przez chytrość!

Kot patrzy leniwie, chrupki smakują cudownie, noc za oknem, a wspólne granie na komputerze doprowadza na bólu brzucha ze śmiechu, kiedy Średni pokazując nam dwa rodzaje swoich lichów mówi:
- Ten w mini to Paris Hilton z anoreksją a ten w szlafroku to Michael Jackson.

Jakby nie było, na razie prowadzi Duży.
Doniosę o swoich postępach w najbliższym czasie, mam nadzieję, że wyhoduję entów:)zanim pęknę ze śmiechu.

Powspominajmy lato

2009-11-05T07:59:00.000-08:00

Z okazji wyjątkowej chandry i szarugi postanowiłam rozbawić was kolekcją zdjęć z letnich zabaw moich synków.Jak dobrze sobie popatrzycie, to są tam zabawy i kowbojskie i rycerskie, a nawet dżedajskie, ciemna strona mocy się pojawia, no, ogółem było cudnie.

Sami popatrzcie.

Średni i makabreski

2009-10-31T09:00:00.000-07:00

Wracamy od mojej mamy a średniowej babci.
- A wiesz, mamo, że u Michała zdechły kotki?
- Nie, nie wiem.- wzdycham.

Liście szeleszczą, po dzisiejszym przymrozku jesiony opadły do ostatka.

- NO i on wziął je i zakopał na trawniku , znaczy pod trawnikiem, za domem.- kontynuuje przejęty Średniak.
- I?
- No i dzisiaj jak byłem u Michała, to Michał powiedział,że trzeba je odkopać.
- Po co??
- Żeby zobaczyc jak wyglądają po kilku dniach.- z niezmącona logika osmiolatka wyjaśnił mi mój bystrzak.
- I jak wyglądały?

Wzrusza ramionami.
- Normalnie. Wsadziliśmy trupki w pudełko, żeby była jakas trumna i znowu zakopalismy.A czemu kotki zdychają, mamo?
- Yyy..nie wiem.- odpowiadam kłamliwie.

Na szczęście Średniak zmienia temat. Mijamy mostek, strumyk,a ciągle daleko.

- Czemu człowiek nie może latać, mamo?- macha chudymi ramionkami na próbę jak wielki nielot.
- Bo za wolno macha, tak? Jakbny machał 100 razy na sekundę, mamo, to by poleciał? A pszczoła macha 100 razy na sekundę, mamo? A czemu skrzydła jej nie odpadają od machania, mamo? A gdyby samoloty machały skrzydłami, zamiast tak jak teraz, to fajnie by było mamo, co?

Parskam śmiechem, ogarnięta wizją machających skrzydłami samolotów.

- A tata powiedział,że kupi mi na gwiazdkę kamerkę do nagrywania filmików, wiesz?
- A jakie to wielkie filmiki może nagrać ośmiolatek?- rzucam sarkastycznie.

Średni patrzy na mnie gniewnie:

- Zobaczysz sama, jak nagram, żeby ci twarz czasem nie opadła!
-Twarz?- baranieję.- Chyba szczęka się mówi?
- No, szczeka tez.- zgadza się polubownie Średni.

Na szczęście, doszliśmy do domu, bo bym padła....

Biedny Robin Crusoe!

2009-10-28T08:09:00.000-07:00

Zebrałam plon klasówkowy, jak Robinson swoje ziarna i dla waszej uciechy prezentuję. Gwoli ścisłości, cytowane fragmenty stworzyli uczniowie klasy VI.Pisownia oryginalna.

"Robinson miał dobry charakter a wygląd średni . Robinson był wysoki i nie niski.Włosy miał ciemne bląd a jeszcze Robinson był chudy i miał czerwone usta a sylwetke tesz miał chudą"

Ta Wyspa na której Robinson i Piętaszek na tej Wyspie przezyli dużo lat ale oni tesz mieszkali na tej bezludnej wyspie ta Wyspa nie była zbyt asz taka wielka na tej Wyspie był piasek. Później Robinson wyjechał łodzią z Wyspy do swojej zony i dzieci i tak bardzo sie ucieszył gdy ich zobaczył swoją zone i dzieci. a na Wyspie była rzeka i fale znosiły się do góry i tesz były w rzece ryby".

Książka Robinson Kruzoe opowiada o tym że jest ciekawa i że fajnie ją się czyta i ta książka jest o Robinsonie i o Piętaszku, i o innych jeszcze z książki i jeszcze którego Robinson urodził się".

"Wyspa była niewielka, mieszkały na niej tylko zwierzęta i od czasu do czasu przypływali mięsożerni Kanibale."

"Statek uległ wypadkowi i on z załogom pobiegli w szalupach do Londynu".

"Kotwica dosiengła dnia i nagle wzbił sie churagan na morzu".

"Na wyspie nikogo niebyło".

"Wyspa była nie duża ale bylo duzo zywności. Były kozy i ptaki. Znajdowało sie bardzo duzo opału po burzy złamanych drzew."

"Robinson chodował mataty".

"Na wyspie znajdowało się coś do jedzenia. Było tam ognisko. Domek jego letniskowy. Grunt też był".

No i tak..grunt, że Robinson miał tam grunt, co nie? Niechby i mataty b yły, ale bez gruntu kicha:)

O czym śpiewa chór ziarem kawy?Plus znowu kominek.

2009-10-22T02:29:00.000-07:00

O czym śpiewa chór ziaren kawy w głębi swoich świetnych mroków?
Garcia Lorca.Chyba. Albo ktoś podobnie księżycowy.

'Talerze nienawidziły sreber, które z kolei nienawidziły szklanek. Wyśpiewywały do siebie nawzajem okrutne piosenki. Ping. Ding. Dzyń. Te same złośliwości trzy razy dziennie.'

J. Caroll, Kraina Chichów.

Wchodzę dzisiaj i słyszę, jak bulgocze bigos w kociołku Zeptera, jak szumi czajnik-posapywacz.Moje szklanki i talerze śpiewają do siebie wesoło, nie okrutnie.
Koper pachnie na drewnianej desce. Zielona herbata mruga żurawinowym okiem, bo mężowy przeszedł na zdrową żywność i zamiast czarnej, zieloną parzyć sobie każe.
Czemu jednym kawa albo łyżki śpiewają źle i smutno, a innym pogodnie?
Tajemnica, metafizyka.
Ja mogę godzinami skupiać się na cieszeniu się niebieskimi garnuszkami z Bolesławca w śmieszne kropki, czule wycierać brzuch porcelanowej krowie na mleko, albo cebulę zagadywać przy obieraniu.
Jakoś mnie to nastraja dobrze, a kuchnia- jak u Filifionki w listopadzie- to schronienie, azyl i port.
Lubię jak dzieciaki jedzą.
Lubię patrzeć, jak kot pasztet wyżera ( skończyły mi się chrupki, to go pasztetem karmię.
Lubię stos nalesników usmażyć i nucąc pod nosem piosenkę o żurku, żurek robić.

Marcheweczka ciach, ciach, ciach
Pietruszeczka ciach, ciach, ciach
Porek i selerek, trach!
sieeekam
i nastawiam gaz na ful,
rosołeczek bul, bul, bul
a ja siadam jak ten król
czeeekam...

Ha, pięknie jest!
A wieczorem, przy kominku, nocne Polaków rozmowy:)
O kominku jeszcze napiszę, na razie wklejam Ewcię czyli Gilraen Tinuviel oraz troszkę świec jesiennych.

Ten kawaler, to naturalnie, Mały.

Bo nie mniał szczego rzyć

2009-10-21T08:36:00.001-07:00

To cudowne zdanie napisała mi pewna piątoklasistka,jako odpowiedź na pytanie, dlaczego Dżepetto sprzedał swoje ciuchy.....
O rzyci...tfu, o życiu napisano już całe elaboraty, ale nikt tak zwięźle nie ujął podstawowego problemu egzystencji naszej.
Nie miał!Nie miał szczego!
Odziany w kapelutek ze skórki od chleba przechadza się Pinokio po naszych dniach codziennych jak drewniany wyrzut sumienia.
Pionokio się bawił, przeżywał swoje lepsze lub gorsze przygody, a bidny Dżepetto nie miał szczego rzyć!
A propos rzyci...życia, a raczej jego jakości, mężowy mnie karmi witaminami, w tym żurawiną suszoną, coby chronić strategiczne moje nerkowe okolice.Jakoś nie choruje mimo pluchy. Dzisiaj stosy liści błoto pochłonęło i ulewa ,i naprawdę smętnie wiszą resztki złota i brokatu na klonach koło cerkwi...
A u nas w domu ciepło, pieczemy bułki cebulowo-czosnkowe.
Kocisko wygrubasiło się, rude ma futro i puchate cudnie.
Mały nie chodzi do przedszkola, bo wsadził stópkę w szprychy koła, jak go wiozłam i odrapał sobie okolice pięty, żaden but nie idzie wsadzić, nawet przy skarpecie jęczy. No to siedzi w domu i chodzi w skarpetach.
Średniego nauczycielka zapisała na dodatkowe lekcje matematyki, bo odkryła w nim talent matematyczny. Utalentowane moje dziecko protestuje, bo to skandal, mniej utalentowani mają wolne, a on po lekcjach zostaje....
- Nie chcę mieć zdolności!- jęczy .
Duży podśmiewa się z niego.
I tak rzyciowo-kotowo-zdolnościowo pozdrawiam wszystkich.
Niech nam się bogaci!
Cobyśmy mieli z czego żyć!

Janioły jesienne.

2009-10-12T08:25:00.000-07:00

Polistopadowało się w październiku.
Funkie mają liście zółte jak słoneczniki Van Gogha,dzikie wino okrwawione szkarłatem, a warzywniak smętny jak pop po pogrzebie.
Wszystko mokre, oślizgłe, czarniawe pod spodem, sparszywiałe leciutko, ale dziwnie łapie za serce ta nutka melancholii.Mały wędrował dzisiaj ze mną z przedszkola na piechotę i co kilka sekund podnosił liść i demonstrował mi, że inny niż poprzedni.bardzo, stanowczo inny.

- Ten?
- Rudy.
- Ten?
- Ten nie rudy, czarno-zgniło- zółty.
- Mamoo..a cemu nie ma niebieskich liściów?

No właśnie, przyrodo, czemu nie ma niebieskich liściów? Niesprawiedliwość.
Nad strumieniem patrzyliśmy, jak trzmielina się kołysze, różowa jak butki Paris Hilton.
Mam 4 kolory zlocieni w ogródku i zrobiłam sobie złocieniowy bukiet.
Poza tym piekę bułeczki czosnkowe.
Duży powiedział mi, że ktoś mu powiedział, że taka jedna powiedziała, że się w nim kocha.
Ło matko.
Średni gra rolę Jacka w pzredstawieniu na Dzień Nauczyciela i główne zdanie owej roli brzmi: jesień jest do chrzanu!
Moje dziecię łazi więc po domu i śpiewa: jesien jest do chrzaaaanu! Jesień jeeest do chrzaaanuuuu!
Bardzo lubimy chrzan, to się nie obrażamy.
Lubimy też jesień, nawet taka mokrą oślizgłą wersję.
Słucham Autumn leaves i maluję janioły jesienne.
Jak namaluję, to wam pokażę:)

Chudzina

2009-10-10T00:38:00.001-07:00

Mamy 3 kota. A, nie mówiłam wam? Bo mieliśmy jednego. Porzadną, rudą Fenię, którą mąż zgrabnie zgarnął z ulicy, jak jechał samochodem. Uznał, że kot idący po ulicy jest zjawiskiem dziwnym, kota zwabił, otwierając drzwiczki, ruszając jakims sznurkiem, a potem go hyc, porwał, czyli kot-naping zrobił.Na moje nieśmiałe przypuszczenia, że ów kot szedł do domu może, do kochającej rodziny, mąż mój własny ramionyma wzruszył. A my co, nie kochający? Też kochający.
I Fenia została.

Zawieziona do weterynarza, odrobaczona,nakarmiona,okazała się kotką odpowiednio proporcjonalnie wredną i milusią do zakochania, tak jak kot powinien być.
Potem któregoś ranka pojawił się Zbój.

Kocisko pokiereszowane, z płatem wyrwanej sierści,zaanektował nasz drewniany taras i jak to konkretny facet, siadł i już się nie ruszył.Wybrał nas totalnie, nic nie mieliśmy do gadania.
Z Fenią stworzyli podwórkowy duet- ona psoci, on filozoficznie patrzy. Apetyt ma konkretny, całymi dniami łapie myszy, a popołudniem wraca, siada na tarasie i patrzy na drzwi. Znaczy, daje do zrozumienia, że chce chrupek.

A wczoraj Średni z tajemniczą miną z kolegą Kamilem coś tam nosili, chowali, latał do drewutni po jakąś skrzynkę, potem próbował zabrać kapę na fotel, potem wynosił mleko....Zażądałam wyjaśnień i z miną chytrego szczęśliwca przyniósł mi w rękach małą, zagłodzoną biedę. Znaleźli kociaka, szkielecik malutki, czarna nędza, jęcząca okropnie. Na patykowatych nogach ledwie się trzymał, a moje dzieci absolutnie nie pzowoliły mi dojść do słowa.

Mamo, i mamo, i mamo. Mamo on jest głodny, mamo, on nie ma mamy, on się zgubił, jego wyrzucili, jego nie chcieli, a co byś czuła, jakby ciebie nie chcieli, a ja będe go pilnował, a on musi zostać, mamo, a ty nie masz serca...

No i jest..trzeci.
Umościł się w skrzynce, przytulił do Rudej i tak tkwią na tarasie, a Zbój ich pilnuje.
Rodzina z odzysku, po przejściach.
No to hej, lecę po chrupki....

Konfitury z róży

2009-10-05T12:06:00.000-07:00

Dociku, Twoje zdjęcie, mój przepis:

Składniki:

* 1 kg dojrzałych owoców dzikiej róży
* 1 kg cukru
* sok z jednej cytryny
* kieliszek białego wina
* ½ l wody

Sposób przyrządzania:

Owocki dzikiej róży umyć, przeciąć wzdłuż, rożkiem suchej ściereczki usunąć nasionka i białe kłujące włoski, wrzucić do wrzącej wody, gotować chwilę, aby owoce zmiękły, przelać na sito, spłukać zimną wodą i osączyć. Z cukru i wody ugotować syrop, do gorącego włożyć owoce i gotować na malutkim ogniu kilkanaście minut ( jeszcze raz sprawdzić czy owoce są odpowiednio miękkie), po czym zlać syrop, a owoce przełożyć do słoików. Do syropu dodać sok z cytryny i wino, gotować powoli aż zgęstnieje wtedy zalać nim owoce w słoikach. Jest to doskonała w smaku i piękna w kolorze konfitura, świetny dodatek do herbaty lub jako nadzienie do pączków.

Mnie ona przypomina L.Montgomery, Anię i Dianę, zapach kuchni w Bullerbyn i dobry dom mojej babci.
Nie jestem specjalnie wielka w kuchni, ale lubię takie wyprawy w głab smaków, lubię ładnie ozdobiony słoiczek i zadowolenie, ze rzeczy sa okiełznane, świat oswojony, a piękno na wyciągnięcie ręki.Lub łyżki....

Jesienna ramka....

2009-10-01T12:42:00.000-07:00

Stworzyłam dzisiaj jesienną,mroczną ramkę.
A co, brzydka pogoda była....

Czasy czasownika

2009-09-28T01:02:00.000-07:00

Klasa IV poznawała czasy .
Potem kartkówka: trzy czasowniki, określ czas każdego.
Proste?
Zadziwię was.
Pulchny rudzielec oddaje kartkę:czytam.
Zrobił- 8.15
Tańczy- 8.16
Zaśpiewa- 8.18

Spisał godzinę z zegara, wiszącego nad tablicą.....

Kalinowy kominek

2009-09-22T02:59:00.000-07:00

Zdjęcie Kalinowego kominka.
A bo jesień idzie. Będziemy palić ogieniek, wesoło pogadamy z kocem, wełnianymi skarpetami....i będzie błogo...(rozmarza się)
Jestem zmarźluchem okropnym, kominek to mój drogi sssskarb. Jak Gollum będę go bronić. Nie rzucim kominka, skąd nasz..no, ciepło skąd:)

Przerwa w pracy, kawa pachnie, mam ciastka

2009-09-22T02:11:00.001-07:00

Mam dwie godziny wolnego między lekcjami, ukryłam się na zapleczu w bibliotece i kawę parzę.Książki śpiewają do mnie o pratchettowskiej L-przestrzeni, gdzie wszystko jest możliwe.Na razie możliwe jest to, ze mogę sobie pisać bloga w bibliotece, pić kawę ze służbowej szklanki z duralexu , a wszystko dzięki układom z przemiłą panią, która tu urzęduje i ma słabość do lubiących książki nauczycieli (i dzieci, naturalnie).
Tak, tak, Gerwazeńku, powinno się pisać plan wynikowy, sprawdzać wypracowania o legendzie z klasy VI b, których im już tydzień nie oddaję, zasłaniając się PSO.
Ale kusi kawa, dwie godziny na otulonym L0przestrzenią zapleczu i stary komputer o monitorze malutkim, jak zasuszona główka-trofeum łowców głów. Tak samo żółta i zakurzona, hihi.
Co to ja czytam? Aha, Umberto.
Mam na kolanach :Sześć wykładów o lesie fikcji" Umberto Eco, przepiękne, kiedyś o tym napiszę.Czekają jak mruczący kot, ale chwilowo odganiam je, bo blog nęci.
Dobra ta kawa. Ma gorzki smak starego papieru i biurowej szafki. A jednak dobra.
Czyli smak kawy nie zależy od kawy, a od okoliczności picia kawy, co warto zauważyć. Już Gide o tym pisał, że nawet woda inaczej smakuje w innych naczyniach. Kawa w duralexie smakuje dobrze, bo wokół zagina się L-przestrzeń, książki wachlują kartkami jak słonie uszami lub motyle skrzydłami, no bo są książki słonie i książki motyle, czyż nie?

Szlachetna książko
nikt się nie dowie
jako jesteś potrzebna
dla duszy serca
nuda obgryza paznokcie
a uczniowie biedacy wrzeszczą
bo nie znają Umberto Eco
i po lesie fikcji nie chodzili
ten wiersz bez sensu i reguł ortograficznych
sama wymyśliłam
a co

Umbero Eco napisał, ze Tomasz Mann pożyczył kiedyś Einsteinowi książkę Kafki, a ten oddał mu ją nie przeczytaną z komentarzem:nie dam rady tego czytać, umysł ludzki nie jest aż tak skomplikowany....

I jeszcze jeden cytat, o mijającym czasie w powieściach:

" Czasem widzimy go w chwili zapadania w sen, jest jak barwa w powietrzu, niczym meszek na winogronie. Nie ma go w słowach,jest niewypowiedziany, jest pośród słów, jak poranna mgła w Chantilly"

Pratchett by się z nim zgodził, prawda?
L-przestrzeń jak żywa.
A mnie urzekł ten meszek na winogronie:)
Zupełnie, jak u mnie na winogronach za kuchnią mężowej mamy:)

Hej, a może by kto do mnie wpadł? Zareklamuję się:
u mnie masz jak w banku: domową kuchnię, ciasto codziennie, drewniany stół pod orzechem, teściów na głowie ( ale kochanych), dzieci niemożebnie ruchliwe, krzykliwe, wszędobylskie,pyskate, obśliniające pocałunkami, żądające całego twojego czasu i miłości kiedy jesteś wściekła, niezdążona z niczym i te umorusane pyszczki gapią się na ciebie żałośnie...a Duży nie całuje, sorry, on już nastolatek. Tylko jeść chce non stop i rzuca skarpety gdzie popadnie.
Masz też jak w banku nocne Polaków rozmowy, czyste powietrze, lasy, wrzosy, grzyby, czeremchy, bzy, no co tylko chcesz, rodaku! ;D Do Kalinowa zapraszam.

bu...kończy mi się przerwa w pracy.
Zaraz na lekcję. No to szybko: dopić kawę, zjeść coś tam.Okruszki ciasteczek biurowych....no, zmykam.

Duży i szkolne przypadki

2009-09-21T00:21:00.000-07:00

Są tacy, co lubią szkołę.
Podoba im się twórczy zamęt, porządkowanie wiedzy, lubią prace domowe, lubią być przy tablicy, opowiadać, prezentować swoje zdolności, zajmować się samorządem, akcjami, zbiórkami, wycieczkami.

Są tacy, którzy nie lubią szkoły.
Nie lubią hałasu, dziecięcego gwaru, nie lubią indywidualistów, odmieńców, słabeuszy, lub przeciwnie, tych zdolnych, nie lubią dyskutować, odpowiadać na pytania, nie lubią szukania drogi, ba, nie lubią dróg innych niż proste!- nie lubią i już.

Jedni i drudzy bywają uczniami i nauczycielami.

Łatwo jest być miłym uczniem, pierwszym przy tablicy, w pierwszej ławce, wybieranym do apeli i nagród, nagradzanym piątkami i szóstkami, gospodarzem klasy, liderem samorządu, oczkiem w głowie nauczycieli i rodziców. Gwiazdą w klasie.

Trudno jest być antynomią gwiazdy, uosobieniem indywidualizmu, kotem pod prąd w rwącej rzece sławy, takim , któremu wiatr zawsze w oczy, kulą u nogi szkoły, upartym poszukiwaczem odpowiedzi, niepokornym zadawaczem pytań - trudno być, naprawdę.

Ale najtrudniej być matką niepokornego, nauczycielem w szkole, w której niepokorny się uczy, kiedy się samemu niepokornym bywało,a teraz sie uporządkowało i w swoim dziecku odnajduje swoje własne odbicie jak w lustrze rzeki; i kiedy szkoła z uporem i delikatnością walca drogowego próbuje takiego odmieńca ustawiać do poziomu, trudno być częścią tego walca, który własne nasze dziecko walcuje.

I o tym ratowaniu się od szkolnej maszyny, o walce o przetrwanie dla indywidualności, o bycie kimś więcej, niż dwuwymiarowy, grzeczny maluch, teraz słów kilka. Najpierw rzut oka w przeszłość. Wspomnienia...

Mały trzyma sie kaloryfera. Kaloryfer jest obok drzwi do przedszkola. Strasznie zażenowana próbuję oderwać zaciśnięte palce czterolatka od żeberek, przyglądają się z chichotem inne dzieci i rodzice. Mały szlocha.

Stoję w gabinecie dyrektora. Oprócz mnie jeszcze ktoś- pani z przedszkola. Albo ja, albo on, mówi. proszę zabrać dziecko z przedszkola, demoralizuje mi grupę. Jak? Podważa autorytet. Czterolatek podważa pani autorytet? Tak. Odmawia siedzenia w kółku. To niech się położy. Nie może leżeć? Jak wszyscy siedzą, to wszyscy. Nie chce spać. Warczy na mnie. Moje inteligentne dziecko warczy? Tak, proszę pani, warczy jak za przeproszeniem pies.

Zabieram go z przedszkola. Nie dlatego, że mi kazano, nie ma takiego prawa. Ale dlatego, że wpadłam w środku dnia i zobaczyłam kółko, dzieci siedzące w kółku w kucki jak mnisi buddyjscy, a w środku mój buntownik, blady, drżący, a dzieci kolejno mówią , co dzisiaj złego zrobił chłopczyk, powiedzcie pani dzieci. Uśmiechy . Zimne jak szkolne kaloryfery. Zabieram go do domu. Dopiero w domu płacze. Oboje płaczemy.

Potem podstawówka- obniżone zachowanie, wieczny bunt, ironia, wzruszanie ramionami.

Teraz jest w II klasie gimnazjum.Pracuje jako wolontariusz, średnia 4.0, gospodarz klasy.Dostaje jedynki i szóstki, przychodzi utytłany z meczu, zarywa noc, czytając " Dziewięciu książąt Amberu", rabie drzewo, bałagani, smaży mi jajecznicę.

Mój Średni jest w 3 klasie, Mały właśnie zaczął przedszkole. Długa droga przed nami....

A ja myślę- co mnie podkusiło, żeby zostać nauczycielem? Książka Korczaka „ Jak kochać dziecko”? Wspomnienie mamy nauczycielki, lubianej i wspominanej przez byłych uczniów jako „ ta dobra pani” ?Profesor Dmuchawiec?

Podkusiło. Zostałam.

Kiedyś powiedziałam sobie, że odejdę z tego zawodu, jeśli któregoś dnia nie wzruszy mnie widok dziecka, płaczącego w kącie szkolnego korytarza. Dzień, w którym nie podejdę do tego zaryczanego malca, będzie ostatnim dniem mojej pracy w szkole.

Bo bardzo często dziecko, płaczące w tym kącie było moim własnym synem.

Przegapione zdjęcia

2009-09-20T23:10:00.000-07:00

Porządkując pliki po lecie, znalazłam zdjęcia, które przegapiłam.
Wstyd, bo piękne.

Z wizyty naszych przyjaciół ze Śląska, Tomka, Iwonki i ich syna Dawida:)
Z piklowania, mężowa mama przy piklowym skarbie.
Z domowego rozgardiaszu i letnich wspomnień.
Wklejam, na zimowe chłody:)

Zrywamy winogrona

2009-09-19T04:53:00.000-07:00

W taki piękny dzień winogrona są słodkie i przyjemnie chłodne w ustach, jak te napoje z wiersza Gide: czułem po upale smak w grubych szklankach, w oberżach....
Poszliśmy z Dużym zrywać,w zgodzie podjadając między zrywaniem.
A trawa była wysoka i pełna liści, a kwitły zimowity i pachniało wrześniem.Pięknie, aż brzuch boli.
Oto nasz plon.

Jesień furą jedzie.

2009-09-17T21:37:00.000-07:00

Nie ma rady, jesień idzie.
Kret skrzywił się ponuro, przyjedzie pewnie furą....
A tymczasem furą jedzie gruby Jaśko, a rowerem Lowik.

Ponieważ mieszka mi się na wsi, mam takie cudne widoki często.
Panowie nie przejmują się za bardzo strojem, ale uśmiech od ucha do ucha!
A to najlepsze na jesień, zająć się swoimi sprawami i spokojnie szykować się na chłody, zbierać zapasy, pakować co swoje i być zadowolonym, że jak zła Buka przyjdzie, do nas nie wejdzie.

No to jeszcze kilka optymistycznych widoków.
Pod tę jesień! Pozdrawiam Roksariusa i pierogi:)

Mały i pierogi.

2009-09-14T04:51:00.000-07:00

Mały chodzi do przedszkola.
Z powodów, o których nie wiemy, nie lubi nazwy przedszkole i musimy wszyscy mówić, że chodzi do szkoły.A do której klasy? - pytaja znajomi. A Mały nabzdycza się i godnie burczy: do swojej.
Chodzi do szkoły, do swojej klasy.
Pierwszego dnia nie płakał, ale skupił swoją uwagę na pilnowaniu pościeli i plecaka.
Nie dość, że mama go zostawiła,to jeszcze tym obcym ludziom oddała jego, Małego kołderkę w słoniki !Resztę dnia spędził na siedzeniu obok pościeli i podejrzliwym obserwowaniu, kto by ową pościel chciał ukraść.Nikt nie ukradł, ale na wszelki wypadek nie dał sobie zdjąć też plecaka ze Spidermanem. Poszedł na obiad z plecakiem i do toalety z plecakiem, bo każdy rozsądny człowiek wie, że łatwo o kreatury, czyhające na ten cenny obiekt!
Drugiego dnia pościel wspaniałomyślnie pozwolił umieścić w pokoju do leżakowania, ale plecaka nadal pilnował.
Nawet leżakował z plecakiem na plecach, w razie gdyby jakieś indywiduum chciało skorzystać z jego snu i zwinąć skarb.
W końcu tyle tam tych dzieci....
W wolnych chwilach, jak Pani mi powiedziała, rysował pająki.
O dość bogatej i przypadkowej liczbie odnóży.
-Jak było w przedsz...szkole?- zapytałam, wioząc go do domu rowerem.
- Dobze.- burknął.
- Ale co tam robiliście, czym się bawiliście, gdzie chodziliście na spacer, co ci się podobało?-dociekam.
Milczy, myśli, zmarszczony i surowy.
Co by tam mogło być?
- Pierogi.- mówi w końcu godnie.- Pierogi były dobre.
Nie upadłam ze śmiechu tylko dlatego, że przypomniał mi się Pratchettowski Śmierć i jego odpowiedź, dlaczego warto żyć?Koty, koty są miłe.
Pierogi.....

Wklejam zdjęcie, zrobione przez Babcię, które wspaniale ukazuje dostojną minę naszego Małego i jego napoleoński rys .
Pierogi...
Buhahaha....

Jesień , złocienie i byle co.

2009-09-12T06:56:00.000-07:00

Zacznę od tego „ byle co”. Moja Babcia, kochana zresztą, nie uznawała czynności, powiedzmy, artystycznych. Pranie, prasowanie, gotowanie, o, to były rzeczy dobre, słuszne i godziwe.
Ale już czytanie, malowanie, a nie daj Boże, pisanie wierszy, było w jej oczach ciężką zniewagą na rozsądku. Kiedy uparcie kontynuowałam niecną czynność, Babcia przychodziła do mnie i stając w pozycji „Policja, ręce do góry” odzywała się oskarżycielsko:
-A ty znowu byle co robisz!

Dlaczego o tym piszę? Ponieważ, choć Babcia już nie mieszka ze mną, mam tego policjanta w sobie. Próbuję niewinny rysunek sporządzić, a w myślach słyszę: znowu byle co robisz. Pranie czeka na uprasowanie, klasówki na sprawdzenie, kran nie błyszczy, a ty znowu byle co robisz. Trzeba posiać pomidory, zaszyć kurtkę syna, rozdartą na ogrodzeniu, trzeba posegregować klocki, ugotować pomidorową, a ty znowu byle co robisz.

Czytanie to byle co. Leżenie na kanapie z maseczką piękności na twarzy to byle co. Szekspir to byle co. Słuchanie muzyki i taniec z synkiem w ramionach to byle co. Dokładna analiza przepisów na sałatki to byle co. Rzeźbienie w lipie to byle co. Malowanie witraża to byle co. I tak dalej. Policjant się rozpędza, a ja nawet nie mam się z kim pokłócić. Zadzwoniłabym do Babci i nagadała jej, że mam zaszczepione poczucie winy przez toksyczny związek z Babcią, oparty na szantażu emocjonalnym, ze szczególnym wskazaniem na utrudnianie mi samorealizacji, ale cóż, Babcia pewnie nagadałaby mi, że ona, ten tego, przewijała mnie, i ten tego, takie dzieciaki nie powinny w ogóle głosu zabierać, a zresztą...i tak bym nie zadzwoniła.

Nie jestem dzieciakiem, jestem matką trzech synów, z czego jeden już wyższy ode mnie, mając szczęście urodzić się w rodzinie obciążonej artystycznie skończyłam studia plastyczne...i lubię Szekspira. Lubię zajmować się domem. Gotować, układać w szafie, czyścić kran. Lubię malować, rzeźbić w lipie, kleić z papieru i słuchać smooth jazzu. W mojej głowie te rzeczy nie gonią się z nożami w zębach, próbując jedna drugą wykończyć. Mam ochotę na czytanie, czytam. Nawet gdy pranie stoi obok w miednicy. Nawet gdy Babcia głosem policjanta napomina mnie w wirtualnej rzeczywistości wspomnień.

A piszę to z powodu jesieni. Bowiem nabyłam złocienie , rozpasane, cudowne złocienie, a nawet dwa, w celu podzielenia się z Agą.
Nabyłam, lekceważąc palącą potrzebę nabycia jesiennych butów. Buty mogą poczekać, prawda? A złocienie za miesiąc będą wspomnieniem. A wspomnienia czynią nas. A wspomnienie mnie, wąchającej złocienie, pachnące apteką, chłodem i rycynowym olejkiem , jest dla mnie ważne. Czemu? Nie wiem. Ale tak jest.

Wydzierałam kiedyś Babci swoją prywatność, swoje miejsce na bycie sobą, na szacunek dla tego, co robię. Nasze osobowości walczyły na broń białą i palną. Kto wygrał? Nikt. Aleśmy się poraniły nieźle.

Nie muszę już walczyć. Jestem dorosła. A jednocześnie wszyscy musimy walczyć, chociaż jesteśmy dorośli. Bo dla kogoś zawsze nasze Piękne i Ważne może być Byle Czym. I odwrotnie. O czym przypominam wrześniowo.

Sztuczny ogień

2009-09-06T23:36:00.000-07:00

Postanowiłam napisać esej pourlopowy i ponarzekać. Tym, co zainspirowało mnie do narzekania był folder reklamowy pewnej dużej sieci sklepowej, a w folderze oprócz paneli, pryszniców, tapet i akcesoriów reklamowano kominki. Między innymi kominek o wdzięcznej nazwie Mozart (ach, synu kapelmistrza Leopolda, bracie Anny Marii,mężu Konstancji, co ci przypadło w udziale, reklamować kominki...)
Kominek Mozart, po bliższej analizie folderu reklamowego, okazał się nie być wcale kominkiem, ale atrapą. Atrapką. Z termowentylatorem o mocy 2 kW, zamieniającym elektryczną złudę ognia w imitację ciepła, owiewającego nam zziębłe sierpniem kolana....
Co ma Mozart do kominka, albo co ma kominek do urlopu?
Ach, dużo.

Ponieważ, ludzie, chodzi o atrapy. Imitacje. Termowentylatory metafizyczne, pompujące w nas złudę, kłamstewka i fałszywe poczucie szczęścia.
Sztuczna karaibska plaża w Sopocie ze smętnymi plastikowymi palmami zapewniała erzac tropików zziębniętym w chłodnej bryzie turystom. Kelnerki miały na biodrach figlarne chusty, imitujące pareo, na szyi sztuczne girlandy a la Haiti; serwowano karaibskie niby-drinki i głośną muzykę.I trochę dziwnie mi było, że zamiast korzystać z oryginału, szwendać się plażą, zawinięty w kurtki, w porządnych butach, lub boso, zawijając dżinsy, zamiast patrzeć w mrok huczącego , brązowo sinego morza, musiał nasz biedny turysta znosić niby-Karaiby, a nasz biedny Bałtyk udawać coś, czym nie był, czyli ciepłe morze, jak pastowany kaban w „ Samych swoich” dzika udawał.

Sztuczny ogień nie grzeje.

Pamiętacie?Statek niby- piracki miał niby-galeony niby- złote, niby-piraci mieli t-shirty z czaszką piracką i piszczelami, ale koło sterowe było atrapą, żagle były atrapą, statek jechał na silniku, a ja musiałam tłumaczyć synom, czemu statek ów porusza się na porządnie zwiniętych żaglach.

Sztuczne bursztyny.
Sztuczne delfinki z modeliny w kuli z plastiku, zakupionej za ciężko oszczędzone przez synka pieniądze jako ozdoba znad morza. Proponowałam mu autentyczny wyślizgany falami korzeń, ale nie chciał.Wirus atrap zainfekował go bezboleśnie i odtąd zawsze już będzie wystarczała mu płytkość form, brak treści, miałkość byle czego?
Mam nadzieję, że nie.

Że będzie kiedyś palił w prawdziwym kominku prawdziwym drewnem, usmarowany wybierał popiół, czyścił zasmoloną szybę i ruszt.
Trzeba się trochę ubrudzić , żeby dotknąć piękna.
Doświadczyć prawdziwego ognia.
Och, jak chciałabym, żeby Bałtyk był naszym zimnym i sinym Bałtykiem, z powykręcanymi sosnami o gorzkich igłach, kiedy je rozgryźć. Żeby kelnerki w ostrym wietrze nie siniały z zimna w kolorowych pareo i z majtającymi się na szyjach sztucznymi girlandami, ale miały porządne, ciepłe ciuszki i jarzębinę we włosach, jak Justyna Orzelska w „ Nad Niemnem”.
Idealistka ze mnie....

Ale mam prawdziwy kominek, więc wiem, jak grzeje prawdziwy ogień.

Rozmyślania po 3 dniach w szkole

2009-09-03T08:03:00.000-07:00

Lubię Korczaka. Nic nie poradzę, lubię i już. „ Jak kochać dziecko” kilka razy tam i z powrotem przeczytałam.
I przyznaję Staremu Doktorowi rację.

Na przykład w tym:

„Widzimy dzieci w burzliwych przejawach radości i smutku, gdy się różnią od nas. Nie dostrzegamy pogodnych nastrojów, cichych zadumań, głębokich wzruszeń, bolesnych zdziwień, jątrzących podejrzeń i upokarzających wątpliwości, w których są do nas podobne. Prawdziwym jest nie tylko dziecko skaczące na jednej nodze, ale i roztrząsające tajemnice przedziwnej bajki życia".

Przyglądałam się swemu Średniemu, jak zbierał kwiaty w przydrożnym rowie, nucąc pod nosem. Pobiegł z kwiatami do koleżanki , podał przez płot. Przyglądałam się, jak kwiaty zostały wzgardliwie wyrzucone, jak perlisty, zimy śmiech pulchnej siedmiolatki wyciska z piersi Średniego szloch, jak padają słowa „ głupek”, jak z tupotem przepada dziewczyna za płotem, a mój odrzucony syn wlecze się do mnie z rozdzierającym łkaniem.
Co mu miałam powiedzieć?
Że nie raz kwiaty przegrają z murem obojętności? Wszyscy znamy taki mur. Wszyscy kiedyś rozbiliśmy się o niego.
Delikatność uczuć, o tym chcę napisać . Niemodne, niedzisiejsze, jak tuberozy, o których Grechuta śpiewał, a nikt nie wie dzisiaj, kto one.
Kto zważa na wrażliwców, kto ma czas dla ich niepewności?

Truskawki w Milanówku,
Wasz czar nie zniknął i nie przepadł,
Nim was zagłuszy kalarepa,
Poświęcam wam tę pieśń.

Wstyd się przyznać, ale wychowałam wrażliwców na własne życzenie. Zamiast czytać „Marketing efektywny”, ( dzięki tej książce: poznasz teorię marketingu i techniki efektywnego lansowania się ), moi chłopcy czytali ze mną Tolkiena, Maya i króla Artura. Oglądali „ Mustanga”, „Dawno temu w trawie”, „ Rybkę Nemo”, wycieraliśmy oczy na „ Pięknej i bestii”, „ Królu Lwie”.
Czytałam im wiersze. Pokazywałam obrazy Prerafaelitów, puszczałam Walewską i Bacha i Jeana Baptiste Mauniera. Układaliśmy limeryki i czytali wiersze Małgorzaty Strzałkowskiej. Ba, nawet wywiad ze Strzałkowską przeczytałam z zachwytem mężowi i dziatwie .

„Lubię zieleń, zapach wanilii, Tuwima, Leśmiana, Gałczyńskiego, ośmiozgłoskowiec Fredry, (...) właściwych ludzi na właściwym miejscu, stare meble, niepotrzebne przedmioty, poczucie humoru, polską kuchnię, drewno, róże od Ryszarda, żaby, koty, długie spódnice, nowe wyzwania, książki Fromma, filmy o mumiach, obrazy Malczewskiego, kląskanie słowika w zaroślach, prerafaelitów, błogie lenistwo w Kazimierzu, secesję, łąki,(...)

Nie lubię kłamstwa obłudy, cynizmu,(...), rzeczy wyłącznie praktycznych, traktowania ludzi jak idiotów, dominacji intelektu nad uczuciami, komarów, zimna, golonki, tłumu, intensywnej gimnastyki, osobników dążących do władzy, gadania o operacjach plastycznych, niedotrzymywania umów i obietnic, wykorzystywania psychologii w reklamach, spóźnialstwa, telefonów przed 10 rano, mody i powiedzenia Każdy ma taki los, na jaki zasłużył.”

Czy ona nie jest cudowna, ta pani Strzałkowska?
No więc wychowałam ich sobie. I teraz cierpię.

Kiedy nauczyciel postawi trójkę niezasłużoną ot tak, „ żeby w dumę nie wpadł, że taki zdolny”.
Kiedy dwanaście okrążeń za karę zasuwa za brzydkie słowo, podczas gdy inni brzydkimi słowami rzucają jak zawodowcy, a on raz się zdarzyło, ale „ Niech zapamięta”.
Kiedy dobrego konia bije się zamiast niedobrego, leniwego, głupiego.
Kiedy „ Drogę miecza” przeczytał dwa razy, lecz o tym nikt nie wie, a wyśmiano go, że nie wiedział, kto to Doda.
I nie mieliśmy telewizora trzy lata.
I syn nie ma super komórki.. tak po prawdzie w ogóle nie ma żadnej.
A kiedy miecze rysował w trzeciej klasie, pan zmiął jego pracę i wrzucił do kosza, radząc mu, żeby kwiatki rysował , zamiast agresję w sobie wzbudzać. Agresję- kiedy on cyzelował te miecze, cieniował, grawerował im rękojeści, miecze elfów, miecze ludzi- on na „Narni” chowany....
Nie mam córek, ale może to gorzej? Stereotyp mężczyzny każe mu być twardzielem, który nie płacze, uczuć nie okazuje, do higieny ma podejście swobodne, rękawy zakasuje i w silniku grzebie...Może z tą higieną to i ma kłopoty ( Umyj zęby- wczoraj myłem-), ale reszta...reszta to nasza walka ze stereotypami, znieczulicą, walka o prawo do uczuć.
Trzeba dużo cierpliwości i mądrości, i realizmu żeby być mamą wrażliwca. Mam ekstrawertyka i introwertyka, jeden chowa swoje rany, drugi szlocha w niebogłosy....Obaj mają ciężko. Ale....innym będzie z nimi lżej. Innym kobietom- kiedyś.
Bo- zrozumieją. Wysłuchają. Będą rycerzami na białych koniach. Kto wie...
Nie zabronią swojej kobiecie jeść truskawek na talerzyku Rosenthala, czytać Whitmana, podadzą płaszcz, otworzą drzwi....Tak sobie marzę. Że będą jak ich Tata.
Bo on jest przykładem, a ja im tylko tłumaczę, jak dobrym.

Serce dziecka

2009-09-03T08:01:00.000-07:00

Ten chłopiec patrzył na mnie spode łba, a kiedy próbowałam z nim rozmawiać, ignorował mnie konsekwentnie. Miał łobuzerskie, tomkosawyerowskie spojrzenie i trochę zbyt dawno przystrzyżone włosy. Na sugestię, żeby odświeżyć znajomość z fryzjerem, odparł bezczelnie, że tak się sobie podoba. Było zimno, a on miał koszulkę z krótkim rękawem. Nie chciał swetra ani kurtki. Wlokły się za nim sznurówki. Nie, powiedział, nie zawiąże ich. Był zaspany, bo czytał do drugiej w nocy. Nie zjadł śniadania. Szliśmy razem do szkoły i byłam na niego wściekła jak doprowadzony do furii jeżozwierz. Ten chłopiec to mój syn.

Szłam obok niego i myślałam o Starym Doktorze Korczaku.
Napisał kiedyś:

(...)Kiedy jesteście zmęczeni i źli, kiedy dzieci są nieznośne i wyprowadzają was z równowagi, kiedy gniewacie się i krzyczycie , kiedy chcecie karać w uniesieniu - pamiętajcie o zalęknionym, szybko bijącym sercu dziecka.”

Więc myślałam o sercu dziecka, o sercu brązowookiego Piotrusia Pana obok mnie.
To serce patrzało zawsze spode łba, albo kątem. Chciało być rycerzem, ale nie umiało walczyć. Chciało uczyć się walczyć, ale nie mogło ścierpieć własnej śmieszności. Chciało objawić się jako doskonały Parcival bez skazy, mistrz wszystkiego. Doskonały w ruchach, słowach, umiejętnościach. Rzeczywistość hamowała go, więc nienawidził jej. W marzeniach był prawdziwym sobą, więc uciekał w marzenia.

Stworzono go do wyższych celów. Był bohaterem, a bohaterowie nie zawiązują sznurówek.
Ponad tym, co niskie i codzienne, dalej wzwyż i dalej w głąb.
To on rysował jednorożce z małym Bastianem z Niekończącej się opowieści, on skradał się z Winnetou, walczył z Aramisem i Portosem, kopał tunel z Monte Christo.

Ubierz go w białą koszulę, daj aktówkę, posadę w banku, każ być akwizytorem od proszku do prania, a zabijesz go. Każ mu ciułać grosz do grosza, nazwij Kowalskim, a zabijesz go.

Wydrwij jego mapy, plany, zamki, miecze, a zabijesz go.

Pozwól mu płynąć po tym morzu, a spadnie razem z wodospadem poza horyzont rzeczywistości.

Więc stałam się Sancho Pansą mojego Don Kichota, wiernym giermkiem, ciągnącym za uszy w stronę lekcji, pasty do zębów, odkurzacza, obiadu. Bo jak nie ja, to kto?

Tylko, że Sancho też był kiedyś Don Kichotem.

I układając po raz setny rozrzucone koszulki, książki, zabawki, płyty, ciągle o tym myślę.

Jak Fiona w zielonym ciele ogrzycy.

Ale jak wybrało się swoją drogę, to się nią idzie.
A może to Droga wybrała mnie?
Duży, Średni, Mały, jestem z wami.

Ostatek sierpniowy

2009-08-30T23:42:00.000-07:00

Tak było na wakacjach....

A teraz nauka, nauka panowie!

Ostatnio było dużo zdjęć, to teraz uzupełnię narrację.
Goście wyjechali.
Szwendam sie po pustym domu i patrzę na stosy pościeli do prania.Tak, po gościach zostaje smutek, nasycenie rozmowami lub niedosyt, no i samotne łóżka. Zaraz pierzyny pójdą na poręcze tarasu, pościel do pralki, a potem wykrochmalona, na półki pachnące lawendą, żeby czekać na przyszłe dni. Rozgardiasz w salonie. Projektor na stole , od tych zdjęć, co je oglądaliśmy. Książka gości, ostatnie wpisy...miski po orzeszkach, kubki, poduszki na podłodze, bo najlepiej się chrupkuje i ogląda leżąc. Wywleczone z półki poezje Achmatowej, nie wiem czemu, kto je czytał? Czy ten, co narysował na kawałku kartki głowę jednorożca?
Goście wyjechali.
Kotka, rozpieszczona dziesiątkami kolan, kręci się nerwowo.
Dzisiaj pierzemy białe koszule dla chłopców, jutro 1 września.
Śliwki się pieką na powidła w piekarniku, cay dom pachnie.
Wielki bukiet z hortensji od Grażynki pyszni się na nocnej szafce w sypialni.Zielone baldachy, seledynowe gdzie niegdzie jak sierpniowe smutki, aż kuszą,żeby je poklepać, musnąć.
Idę sprzątać, miotła i ścierka najlepsza na spleen. Tao kobiety sprzątającej- kłania się Filifionka.

"Po jakimś czasie radość sprzątania udzieliła się wszystkim(...)O zmierzchu wszystko znalazło się na swoim miejscu, czyste, wybłyszczone, wywietrzone, a zdziwiony dom patrzył na to wszystko przez świeżo umyte okna.Filifionka zdjęła chustkę z głowy i powiesiła fartuch mamy Muminka na kołku.
- No to już.- powiedziała- A teraz wracam do siebie."

A mnie jest szkoda lata....

2009-08-28T07:52:00.001-07:00

Kilka zdjęć, zrobionych przez Dorotę:)

Mamo, jestem rycerzem!

Moja bratanica Olcia

Sierpień w ogrodzie

2009-08-28T05:36:00.000-07:00

Poranne mgły poszły precz i wyjrzało słońce.Złocisty jęzor oblizał drewutnię, brzozy, krzaki malin.
I Kalina poszła zdjęcia robić.
Bo kto potem zimą będzie pamiętał o tej łagodnej, ciepłej chwili?

Przy ulicy rosną jarzębiny. A od zachodu funkie:) I dzikie wino.Leży łodka, już po pływaniu....

Frontowa strona, od ulicy i od wschodu.

Dom Kaliny od wschodu.

Południowa strona domu, pergola i krzaki.

Dzika róża za szklarnią.

Południowa strona domu i Dawid lekko spłoszony:)

Prawie po jeżynach.....

Sierpniowe maliny, w tle bocianie gniazdo, już puste.

Szklarnia za domem, w której nic nie rośnie, bo brzozy zacieniają.Kawałek niewypielonych truskawek.

To fioletowe, to kwitnące oregano.

Dojrzewają nam gruszki.....

W sierpniu po deszczu

2009-08-26T23:21:00.000-07:00

Lało całą noc.
W sumie to nadal leje, plumka po wielkich kałużach na podjeździe, po żółtawych bzach,zrudziałej lekko trawie, po daliach i georginiach.
Lato zakasało kolorowe kiecki i się wybiera w dal, czyli Szekspir oszukał mnie.
"I wieczne lato świeci w moim państwie", twierdził łobuz.
Sierpniowe ostatki- jeżyny, placki z cukinią, dalie na stole w niebieskim wazonie.Ale kot już zwinął się w kłębek na kanapie po jesiennemu.
Dzieciaki powstawały leniwie i oglądaja jakiś film.
A mnie się w tym plumkaniu Włóczykij przypomina, jak odchodził.

"Któregoś ranka (...) Włóczykij obudził się w swoim namiocie i poczuł,ze nadeszła jesień i ze czas wyruszać w drogę.
Taki wymasz zawsze jest nagły(...)
Później, kiedy zrobi się dzień, zbudzą się przyjaciele, powiedzą: odszedł, widać jesień się zbliża.
Szedł drobnym, spokojnym krokiem przez gęsty las.Zaczęło padać.
Deszcz kropił na jego zielony kapelusz, szemrał i pluskał ze wszystkich stron,a las otaczał go cudowną, łagodną samotnością.
(...)
Są tacy, co odchodzą i tacy, co zostają w domu. Zawsze tak było.
Każdy może sobie sam wybrać, ale musi to zrobic póki jeszcze jest czas i w żadnym razie nie rozmyślić się."

Z okazji pierwszego deszczu wyciągnęłam jak widzicie 'Dolinę w listopadzie..." i od dzisiaj koniec z czytaniem Narni...wędrujemy z Włóczykijem.
Przez sto mil ciszy wielkiej, pięknej jesieni.

Fenia

2009-08-22T09:17:00.000-07:00

Mamy nową lokatorkę w domu.
Jak wszystkie rudzielce Fenia jest urokliwie wredna.
Łazi po firance, wyciąga kartofle z koszyka i turla po podłodze,
miauczy energicznie, ma całkiem nie koci apetyt i ogólnie jest cudowna.
Oto pierwsza sesja zdjęciowa.

Hej Mazury!

2009-08-06T10:11:00.001-07:00

Łabędzie

Podziwiamy ptactwo.

Duzy jest już bardzo duży i kupił sobie kowbojski kapelusz w Augustowie

Duży na kajaku

Kalina i mały na pomoście.

Tydzień ostatni lipca spędziliśmy w Kopanicy nad jeziorem Tobołowo.
Cudnie było. jWylegiwałam się na pomoście, siedziałam na pomoście, dyndałam nogami na pomoście i nie mogłam się odkleić od widoku tej spokojnej wody.
Byliśmy na chrześcijańskich wczasach rodzinnych, rodzin i dzieci było sporo, ale to taki swojski tłumek, sami znajomi.
Nocowalismy w domkach, mieliśmy małżeńskie dyżury do zmywania, wędrowaliśmy po okolicznych krajobrazach. Nawet jechaliśmy kolejką wąskotorową:)
Wklejam zdjęcia,żeby powspominać:)

Cytaty miesiąca

Średni:
- Mamo, dlaczego zabrałaś mi moje 20 zł, które znalazłem w twojej torebce?

Na boisku piłkarskim tata z synkiem. Synek:
- To jak zaczynamy tata? 1:0?
- A dlaczego 1:0? Zaczyna sie 0:0.
- Ale ja ci juz wbiłem gola wcześniej.
- Ale mnie nie było na boisku!
- Ale bramka była!

Droga do domu

2009-07-21T07:51:00.001-07:00

Latem do domu idzie się wolno.
Po pierwsze, Mały znalazł żuka.
-Czemu ten żuk idzie do nas?- pyta poważnie.
- A skąd wiesz,że idzie do nas?
- No bo tą samą drogą....

Biedne żuczysko patrzy na nas z nadzieją, a niech ma, puszczamy go wolno. Ma do nas jakieś trzy lata świetlne, może dojdzie.

Niosę te wiadra i niosę..końca nie ma.Ale ładnie jest.

Sami popatrzcie jak ładnie.

Owies sąsiada

Ja siadam w rowie, a mały pstryka mi zmęczoną fotkę. Uff. Ręce bolą od wiśni.

Droga do domu, Idzie się wooolno...

Idzie się wolno, bo pani Kiryłkowa grabi siano i trzeba pogadać.
Poza tym Mały zauważył w owsie dziewannę i musimy ją obejrzeć.
Jak siedziałam na wiśni, Filip mnie pyta, co ja robię.
-Uprawiam wiśniowspinactwo.- mówię poważnie.
- Tylko nie uprawiaj wiśniospadactwa.- odpowiada chichocząc.

Spokojnie, jest cudnie.

Znowu wiśnie

2009-07-21T07:39:00.000-07:00

Dziadkowi coś wpadło w sandał:)

Ale dobrości!

Śpieszmy się kochać wiśnie....

Ja znowu z uporem maniaczki o wiśniach.
Piszę bolącymi palcyma, ramiona mam drętwe, codziennie do 20 kg wiśni zrywamy, bo te paskudne drzewa obrodziły że hej!
Cukier nam wychodzi kilogramami, bo po wydrylowaniu ( konwencjonalna metoda nożowo-wsuwkowa) zasypujemy cukrem i potem gotujemy...zapachy niebiańskie.
Kolejna porcja zdjęć wiśniowych.